Η δημοκρατική παιδεία ενισχύει την καλλιέργεια της κοινωνικής συνείδησης και αλληλεγγύης, συνέντευξη του Ευάγγελου Βλαχάκη

24/03/2017 17:00:00

  • Ο Ευάγγελος Βλαχάκης είναι κατά κύριο λόγο κινηματογραφιστής καθώς και επιμορφωτής σε θέματα που αφορούν στον κινηματογράφο. Είναι και γονιός, μιας κόρης, που οι ανάγκες της σε συνδυασμό με τις δικές του ανησυχίες σχετικά με την εκπαίδευσή της, τον ώθησαν να πραγματοποιήσει ένα κινηματογραφικό ταξίδι αναζήτησης εναλλακτικών εκπαιδευτικών συστημάτων εντός και εκτός Ελλάδας. Το ταξίδι, στο οποίο πολύτιμη συνοδός του ήταν η κόρη του η Μελίνα, είχε σαν αφετηρία το Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά ενώ ακολούθησαν πολλοί ακόμη σταθμοί εκτός της χώρας και εξελίχτηκε σε μία ενδελεχή δια ζώσης αλλά και κινηματογραφική αναζήτηση, παρατήρηση και εμπειρία της δημοκρατικής παιδείας. Ενός συστήματος εκπαίδευσης που θέτει στο επίκεντρο το παιδί και τις ανάγκες του, καλλιεργεί κοινωνικές αξίες ενώ είναι ανοιχτό στην κοινότητα και ιδιαίτερα στους γονείς που γίνονται μέτοχοι της εκ-παιδευτικής διαδικασίας. Περισσότερες λεπτομέρειες όμως θα μας πει ο ίδιος ο κ. Βλαχάκης στην συζήτηση που ακολουθεί.

    Κ. Βλαχάκη σας καλωσορίζουμε στο elniplex! Θα ταξιδέψουμε με εσάς για όδηγό μας σε επιλεγμένα σχολεία! Θα ήθελα ωστόσο να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας από το παρελθόν. Πώς θα περιγράφατε τα σχολικά σας χρόνια;
    Είχα την τύχη να φοιτήσω σε μια αρκετά μεγάλη γκάμα διαφορετικών σχολείων και συστημάτων, όπου γνώρισα βιωματικά τις παιδαγωγικές μεθόδους, από τις ακραία αυταρχικές (στο δημοτικό της δεκαετίας του 1970) έως την ομαδοσυνεργατική μάθηση και τα σχέδια εργασίας  σε λύκειο του εξωτερικού. Ανάμικτα τα συναισθήματα, καθώς το μόνο που πραγματικά  έχω συγκρατήσει στη μνήμη μου είναι κάποιες λιγοστές εξαιρέσεις δάσκαλων και καθηγητών που δημιουργούσαν κλίμα εμπιστοσύνης και ειλικρινούς σχέσης μαθητή – δάσκαλου. Επίσης τα σχολικά χρόνια, έχω την αίσθηση, ότι με ακολουθούν, αναβιώνοντας τα, μέσα από τη σχολική ζωή της κόρης μου Μελίνας…

    «Από το Φουρφουρά στο Σάμερχιλ» με μια κάμερα στο ένα χέρι και την Μελίνα στο άλλο. Ποια η αφορμή για να ξεκινήσετε αυτό το «εκπαιδευτικό» από κάθε άποψη ταξίδι;
    Το ταξίδι είναι το υπέρτατο μέσο μάθησης. Όταν βγεις έξω από την οικογένεια, την κοινότητα, από κάθε δεδομένο, ανακαλύπτεις τον κόσμο και τον εαυτό σου. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας. Όπως θα έπρεπε να είναι και η εκπαίδευση. Δεν έχει να κάνει με την εκ-παιδευτική διαδικασία αλλά με την παιδεία στη γενικότερη έννοια.

    Βλέποντας την κόρη μας καθώς και άλλα παιδιά να αγκομαχούν στο παραδοσιακό σύστημα εκπαίδευσης, οδηγηθήκαμε στο ορεινό χωριό Φουρφουρά της Κρήτης.  Στο Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων. Δημόσιο σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, που προάγει τη δημιουργικότητα, με ενταγμένες τις τέχνες στην εκπαιδευτική διαδικασία. Γρήγορα είδαμε ότι ήταν το ιδανικό σχολικό περιβάλλον για το παιδί. Ο Άγγελος Πατσιάς, ο εκπαιδευτικός που το οραματίστηκε, την κέρδισε με την πρώτη καλημέρα.

    Οι εργασίες γινόντουσαν στο σχολείο και με κέφι. Είχα πάντα μαζί μου την κάμερα. Κατέγραφα τις δραστηριότητες, συμμετείχα όπου είχα τη δυνατότητα στην εκπαιδευτική διαδικασία, από εργαστήρι κινηματογράφου με τα παιδιά μέχρι προετοιμασία παρτεριών του σχολικού λαχανόκηπου. Βίωνα κι εγώ τη χαρά της εμπειρίας. Πάντα ένιωθα πολλά περισσότερα μέσα από την εμπειρία παρά από τη θεωρία. Ο κινηματογράφος βοηθά να το συνειδητοποιήσεις αυτό. Χρειάζεται να βάλεις τα χέρια σου στα εργαλεία, στην επεξεργασία της ταινίας, να γίνεις μέρος αυτού που κινηματογραφείς. Νιώθω αυτοπεποίθηση όταν ασχολούμαι με κάτι που ξεκινά από εμένα κι όχι από τη δουλειά κάποιου άλλου. Το ίδιο ένιωθα ότι συμβαίνει και με τα παιδιά. Επιθυμούσαν να μάθουν αυτά που τα ενδιέφεραν προσωπικά το καθένα. Ανακάλυπταν τη γνώση με αυτοπεποίθηση. Ένα μικρό τριθέσιο σχολείο που λειτουργεί σαν οικογένεια. Οι δάσκαλοι δεν παίζουν προκαθορισμένο ρόλο, δεν διεκπεραιώνουν. Εμπλέκονται προσωπικά με καθημερινές ζυμώσεις. Η επαφή μας με το σχολικό αυτό περιβάλλον ήταν και η βασική αφορμή για το ταξίδι μας.

    Ποια η θέση της  κόρης σας, της Μελίνας, στην απόφασή σας αυτή;
    Βρήκε τον «τόπο» να εκφραστεί ελεύθερα. Χρόνο και χώρο να παίξει και να μάθει αυτό που ήθελε. Ένιωσε μέρος του συνόλου. Όταν της μιλούσα για την ύπαρξη τέτοιων διαφορετικών σχολείων, δεν με πίστευε. Ματαιωμένη από το υπάρχον σύστημα, θεωρούσε πως αυτά που της περιέγραφα «απλά δεν γίνονται». Αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε μαζί ώστε να εξερευνήσουμε τα σχολεία αυτά  και ζήσουμε την εμπειρία «από μέσα».

    Το «Από το Φουρφουρά στο Σάμερχιλ» είναι ένα κινηματογραφικό ταξίδι εξερεύνησης της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Άγνωστος όρος ίσως για πολλούς από εμάς. Τι περιέχει ο όρος δημοκρατική εκπαίδευση κ. Βλαχάκη;
    Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω πως αντιλαμβάνομαι την δημοκρατία ως κυρίως ζήτημα παιδείας και όχι απλώς εκπαίδευσης και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω την παρατήρηση-άποψη μιας φίλης και μητέρας με την οποία συμφωνώ : «Θα ήθελα κάποια στιγμή να καταργηθεί ο όρος «εκπαίδευση». Με παραπέμπει σε κάτι ψεύτικο, φτιαχτό, που αντιτίθεται με τη φυσιολογική πορεία της ζωής. Γιατί το κάναμε ένα ξεχωριστό κλάδο από τη ζωή; Μαθαίνουμε συνέχεια, από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. Δεν σταματάμε να μαθαίνουμε μέχρι και την τελευταία μας στιγμή. Μια εντελώς φυσιολογική διαδικασία και ανάγκη του ανθρώπου, που συμβαίνει αυθόρμητα, αβίαστα και συνέχεια!» .

    Η δημοκρατική παιδεία στηρίζεται σε έναν πυρήνα ιδεών που ενισχύουν την καλλιέργεια της κοινωνικής συνείδησης και αλληλεγγύης, προσφέροντας συνθήκες που ευνοούν τη διαμόρφωση συλλογικοτήτων και κοινών μορφών, στο επίκεντρο των οποίων τοποθετείται η μαθητική κοινότητα. Η δημοκρατική παιδεία προσφέρει το πλαίσιο για να διερευνηθεί η σχέση του ατόμου μέσα σε μια συλλογικότητα με όρους αυτονομίας και συνύπαρξης, διασφάλισης και άσκησης δικαιωμάτων, επιμερισμού και ανάληψης υποχρεώσεων, κανόνων συνεργασίας και επίλυσης συγκρούσεων, στα όρια της εκπροσώπησης και της ανάθεσης. Επικουρικά κατανοεί και εκτιμά την εθνοτική – θρησκευτική – έμφυλη-σεξουαλική «διαφορετικότητα», αξιώνοντας μια κοινότητα ισότητας, αδελφοσύνης, ελευθερίας, διάλογου και σεβασμού.

    Αφετηρία του ταξιδιού σας το δημοτικό σχολείο Φουρφουρά, στο νομό Ρεθύμνου Κρήτης. Ακολούθησαν και άλλοι σταθμοί στο ταξίδι σας. Ποιοι είναι αυτοί και τι εμπειρίες αποκομίσατε τόσο εσείς όσο και η Μελίνα;
    Η κόρη μου είχε κάποιες εκπαιδευτικές εμπειρίες στα σχολεία: 
    Sudbury School ParisDecroly Paris, (συνάντηση με μαθητές και γονείς), Sudbury School GentFreie Schule LeipzigFreie Schule in Berlin, τις οποίες κινηματογραφούσα.

    Ένιωσε πώς είναι να μπορεί ένα παιδί να εκφραστεί ελεύθερα. Και να ακουστεί. Να ασχολείται με ότι το ενδιαφέρει και να μαθαίνει μέσα από αυτό. Η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, η αυτοδιάθεση και η αυτονομία, αν και έχουν καταγραφεί στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καταστρατηγούνται στους ανήλικους. Τα παιδιά μπαίνουν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχουν δημιουργήσει οι ενήλικες για αυτά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις ξεχωριστές ανάγκες τους, τα ενδιαφέροντά τους, χωρίς να έχει ισχύ ο λόγος τους. Φυσικά και αντιδρούν. Επέλεξα να «ακούσω» την κόρη μου και να κάνω κάτι γι’ αυτό, ώστε να δει πως τα πράγματα μπορεί να είναι και αλλιώς. Δεν μιλάμε για ένα τερτίπι ή ένα πείραμα.

    Πώς μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία που επισκεφτήκατε;
    Το ίδιο αναρωτήθηκα κι εγώ. Η απάντηση ήταν άμεση: «Απλά κουβεντιάζουμε μέχρι να εξαντλήσουμε τα θέματα που μας απασχολούν». Διαμορφώνουν τη διαλεκτική ως μέσο μάθησης. Η γνώση δεν είναι στατική. Έχει δυναμική κι αποδεικνύεται μέσα από το διάλογο. Συμμετείχα σε μια συνάντηση με γονείς, παιδαγωγούς και παιδιά στο Παρίσι και μου άρεσε  η αίσθηση της κοινότητας που ένιωσα. Το Σχολικό Συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν ισότιμα οι μαθητές και τα μέλη του προσωπικού, προάγει την αίσθηση της ατομικής και  συλλογικής ευθύνης και αποτελεί θεμελιώδες εκπαιδευτικό εργαλείο. «Τα παιδιά βρίσκουν το δρόμο τους, αν τα αφήσεις να το κάνουν».

    Μιλάμε για παιδαγωγικές μεθόδους που εμπιστεύονται το παιδί. Οι μεγάλοι  δεν έχουν το ρόλο της αυθεντίας της γνώσης, αλλά ως σύντροφοι μάθησης ενισχύουν τα παιδιά να απελευθερώσουν το δυναμικό ενέργειάς τους και να αναπτυχθούν. Ισότιμα ως ομάδα μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο. Διαμορφώνουν και διαμορφώνονται σε μια κοινότητα πλήρους ελευθερίας, αυτορρύθμισης και αυτοδιαχείρισης. Υπάρχουν περίπου 40 τέτοια σχολεία Sudbury παγκοσμίως.

    Η δημοκρατική εκπαίδευση αποτελεί απάντηση στην βία και στο φόβο;
    Τα δημοκρατικά σχολεία και η 
    συνεργατική μάθηση προάγουν την ειρήνη και τις σχέσεις αλληλεγγύης. Η ενεργή μη βία είναι ενσωματωμένη στη φιλοσοφία τους. Δεν έρχεται ένας εξωτερικός παράγοντας να πει, σήμερα θα κάνουμε πράξη την ειρηνική συνύπαρξη. Ένα δίκτυο τέτοιων σχολείων θα ήταν ένα παγκόσμιο ειρηνικό δίκτυο.

    Τα δημοκρατικά σχολεία ωστόσο γνωρίζουμε ότι αποτελούν εξαιρέσεις στα πλαίσια των εκπαιδευτικών συστημάτων, παρόλο που είναι τόσο «φιλικά» αν μου επιτρέπετε για τα παιδιά και την εξέλιξή τους ως ελεύθεροι άνθρωποι. Θα μπορούσαν άραγε να γίνουν ο κανόνας;
    Μπορεί και θα ήθελα να το δω στο Δημόσιο Σχολείο. Η δημοκρατική παιδεία δεν μπορεί να απορρέει από την ιδιωτική πρωτοβουλία που απευθύνεται σε λίγους, ευνοώντας τον διαχωρισμό και τη διάκριση. Στο Παρίσι σε ένα
     δημόσιο σχολείο που λειτουργεί εδώ και 70 χρόνια με αρχές ομαδοκεντρικής διδασκαλίας και συνεργατικής μάθησης, είδα ότι  λειτουργεί, φτάνει να υπάρχει βούληση. Το θεσμικό πλαίσιο, τους δίνει την δυνατότητα να ξεφύγουν από το καθιερωμένο σχολικό σύστημα και να έχουν όσο χρόνο χρειάζονται για να ανακαλύψει το κάθε παιδί τα ενδιαφέροντα και τις κλίσεις του. Είναι θέμα κοινωνικών προτεραιοτήτων. Λύνεται αλλά θέλει πολύ συζήτηση και ξεβόλεμα. Έχω παρατηρήσει ότι οι γονείς που είναι σε επαφή με τις δικές τους ανάγκες, είναι και πιο ευαίσθητοι στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών τους. Αναζητούν ένα σχολείο ανθρωποκεντρικό. Το διερευνούν ως δυνατότητα. Αλλά φοβούνται να αντιπαρατεθούν στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι τόσο παγιωμένο κι αδιάλλακτο που η αντιπαράθεση σημαίνει σύγκρουση. Διακινδυνεύουν το ίδιο τους το είναι μέσα από μια τέτοια σύγκρουση. Έτσι αν και δεν συμφωνούν συμβιβάζονται ή μεταναστεύουν για να εξασφαλίσουν μια άλλη εκπαίδευση στο παιδί τους ή καταφεύγουν στην εκπαίδευση κατ’ οίκον, αποκρύβοντάς το, αφού το νομικό πλαίσιο δεν δίνει αυτή την επιλογή όπως γίνεται σε άλλες χώρες.

    Τι μας εμποδίζει να διεκδικήσουμε ένα άλλο, καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα που να αξίζει στα παιδιά μας και πώς μπορεί ενδεχομένως να έρθει μία τέτοια αλλαγή;
    Φόβος να ξεφύγουμε από τα δεδομένα μας. Να συγκρουστούμε με το υπάρχον σύστημα. Να τα βάλουμε με το τέρας της γραφειοκρατίας. Δυστυχώς ενσωματώνουμε το φόβο που καλλιεργεί το σχολείο. Νοσεί το σχολικό σύστημα. Καθιστά αποδιοπομπαίο τράγο κάθε άτομο που παρεκκλίνει από τη νόρμα. Παραμένουμε εγκλωβισμένοι, γιατί φοβόμαστε ότι θα απομονωθούμε αν εκφράσουμε τη διαφορετική άποψή μας. Πόσο μάλλον να διεκδικήσουμε την πραγμάτωσή της. Με τη γνώση μπορούμε να ξεπεράσουμε τον φόβο. Γονείς και εκπαιδευτικοί δεν γνωρίζουν τα εναλλακτικά συστήματα εκπαίδευσης. Στόχος του ντοκιμαντέρ είναι και η διάχυση με τη δύναμη της εικόνας των πρακτικών δημοκρατικής παιδείας. Ώστε να αναζητήσουμε δυνατότητες πέραν του παραδοσιακού εκπαιδευτικού συστήματος.

    Η αλλαγή μπορεί να επέλθει με κοινή κίνηση από ανθρώπους που εμπλέκονται άμεσα στην εκπαίδευση, γονείς και εκπαιδευτικούς. Στα Χανιά και στην Κέρκυρα υπάρχουν τέτοιες ομάδες που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα για μια Δημοκρατική Παιδεία (EUDEC). Άλλες είναι διάσπαρτες σε Βόλο, Ζάκυνθο, Σύρο, Τήνο, Ρόδο, Θεσσαλονίκη, Αθήνα. Είναι ανάγκη να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο. Να λειτουργήσουν τουλάχιστον πιλοτικά σχολεία συνεργατικής μάθησης. Οι γονείς να έχουν δικαίωμα επιλογής ως προς την εκπαίδευση που θέλουν για τα παιδιά τους. Προσπάθειες γίνονται. Προσκρούουν στον τοίχο της γραφειοκρατίας. Συμμετείχαν και στον Εθνικό Διάλογο Διαβούλευσης για την Παιδεία. Οι προτάσεις είναι καταγεγραμμένες. Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα απάντηση. Για να αλλάξει το σχολικό σύστημα είναι ανάγκη να υπάρχουν τα μέσα. Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών είναι ένα από αυτά, ώστε να εξασκηθούν στη συνεργατική μάθηση λειτουργώντας ομαδοκεντρικά και παιδοκεντρικά. Η εμπειρία αυτών που έχουν δουλέψει σε τέτοια σχολεία στο εξωτερικό μπορεί να αξιοποιηθεί, φτάνει να υπάρξει μια οργανωμένη δράση επηρεασμού των νομοθετών από ένα κίνημα που θα πιέσει για να απαιτήσει την αναθεώρηση. Με ακτιβισμό. Με δράσεις πολιτικής ανυπακοής. Αν θέλεις να αλλάξεις κάτι, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να χάσεις κάτι από την βόλεψη και την ψευδή ασφάλεια του πεπατημένου. Το φοβόμαστε και δεν αφήνουμε ούτε τα παιδιά μας να το κάνουν.

    Είστε αισιόδοξος λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της χώρας μας κ. Βλαχάκη;
    Παρά τη διάχυτη αίσθηση της αποδυνάμωσης του ρόλου του ενεργού πολίτη εις όφελος μιας ατομοκεντρικής στάσης, παραμένω αισιόδοξος. Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά,  αφού η καθημερινή επαφή μου με ανθρώπους (εκπαιδευτικούς και γονείς) που συμμερίζονται τον ίδιο προβληματισμό για το ζήτημα της παιδείας, δημιουργεί τις συνθήκες για την αναπτέρωση του ηθικού μας, με έμπρακτα αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη πιλοτική εφαρμογή της
    παιδαγωγικής Φρενέ σε δημόσια σχολεία της Αττικής, που ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα πεφωτισμένων και δραστήριων εκπαιδευτικών.  Έχουμε συνολικά αρκετούς λόγους να είμαστε αισιόδοξοι, καθώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην αφύπνιση των κοινωνικών αντανακλαστικών για την διεκδίκηση μιας δικαιότερης μορφής κοινωνικού βίου και κατά συνέπεια παιδείας. Σίγουρα οι τρέχουσες συνθήκες δεν αποτελούν σύμμαχο αλλά αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να καταβάλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια και να ξοδέψουμε περισσότερη ενεργεία για να πετύχουμε τους στόχους μας.

    Ποιος είναι ο σκοπός της εκπαίδευσης όπως είναι διαμορφωμένη σήμερα και ποιος θα έπρεπε κατά την γνώμη σας να είναι;
    Σήμερα υπάρχουν οι κλασικές και παγιωμένες παραδοχές που προσλαμβάνουν τους μαθητές και τις μαθήτριες κατά κύριο λόγο ως παθητικά, ελλειμματικά υποκείμενα, τα οποία λόγω απειρίας, μικρής ηλικίας και περιορισμένων γνώσεων και ικανοτήτων θεωρούνται ανέτοιμα να κατανοήσουν και πόσο μάλλον να επεξεργαστούν κριτικά κοινωνικές και πολιτικές έννοιες, να δουν τον εαυτό τους σε σχέση με τρέχοντα κοινωνικά φαινόμενα, να τα αξιολογήσουν και να τα σκεφτούν σε σχέση με δικά τους βιώματα.

    Οι βασικοί στόχοι της δημοκρατικής παιδείας παραπέμπουν στην οικοδόμηση μιας άλλης σχέσης με τη γνώση και τον κόσμο, όπου δίνεται  πρώτα η ευκαιρία να γνωρίσει κανείς άλλους κόσμους καθώς και να τους ζήσει με άλλα μάτια και κατά δεύτερο λόγο με μεθόδους και μέσα (κυρίως συνδεδεμένα με το παιχνίδι, την εικόνα, τις τέχνες, τα δυνητικά περιβάλλοντα των νέων τεχνολογιών και την απελευθέρωση της δημιουργικής φαντασίας), αλλά κυρίως στη δυνατότητα απόλαυσης (από και διά της γνώσης).

    Τελικά δεν θα χρειαζόταν να αναλώνουμε τόση φαιά ουσία για σχεδιασμό εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που δεν αγγίζουν τον πυρήνα του ζητήματος, δηλαδή το σκοπό και τους τους στόχους της όποιας «εκπαίδευσης», αν είχαμε διατηρήσει κάποιο ίχνος από τη χαμένη μας παιδικότητα, που διαβρώθηκε μέσα από το υπάρχον εξετασιοκεντρικό σύστημα ιδρυματοποιημένης εκπαίδευσης. Έτσι, ίσως να ακούγαμε περισσότερο τα παιδιά και να μπορούσαμε να αφουγκραστούμε τις δικές τους ανάγκες, ώστε να συμμετέχουν ισότιμα στις όποιες αποφάσεις λαμβάνονται για το μέλλον τους. Το "κλειδί" είναι η ολιστική φροντίδα της παιδικής ηλικίας και η διάσωση της παιδικότητας στην ενηλικίωση μας.

    Το ταξίδι θα συνεχιστεί; 
    Όσο αναπνέουμε και ζούμε, μαθαίνουμε ταξιδεύοντας!

    Κύριε Βλαχάκη καλή επιτυχία στα σχέδιά σας και ευχαριστούμε πολύ για την παρουσία σας στο elniplex!

    Δείτε

    «Από το Φουρφουρά στο Σάμερχιλ» με μια κάμερα

  • Ευάγγελος Βλαχάκης: Κινηματογραφιστής – επιμορφωτής με μεταπτυχιακό (υποτροφία ΙΚΥ) από το Sheffield Hallam University (MA Screen Arts).

    Από το 1998 διδάσκει κινηματογραφική τεχνική και κινούμενη εικόνα σε κιν/κές και φωτογραφικές σχολές (Παράλλαξη, ESP, University of Worcester) , σε κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών και σε σχολεία (εργαστήρι τέχνης δ. Αγ. Παρασκευής, εικαστικό εργαστήρι Αγ. Δημητρίου, Exile Room, Μικρές Ιστορίες κ.α.), ενώ έχει συνεργαστεί με τον φορέα οπτικοακουστικής εκπαίδευσης ΚΑΡΠΟΣ, ως επισκέπτης επιμορφωτής στο πρόγραμμα «Άγονη Γραμμή Γόνιμη», ως εθελοντής εμψυχωτής στο Future Library (Ρουμάνειος Βιβλιοθήκη  Μολάων) και το με το Νεανικό Πλάνο του διεθνούς κιν/κού φεστιβάλ Ολυμπίας.

    Έχει δεχθεί τιμητικές διακρίσεις για την επαγγελματική του δουλειά στα εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ, ενώ συνεχίζει να εργάζεται στην παραγωγή ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, μουσικών βίντεο, ως διευθυντής φωτογραφίας.  Είναι ιδρυτικό στέλεχος της κιν/κής ομάδας ΚΙΝΟglaz Screen Arts από το 2005 και διαχειριστής της διαδικτυακής πλατφόρμας οπτικού εγγραμματισμού KIDoglaz. Επίσης διαχειριστής και συντονιστής του μπλογκ “Δημοκρατικά Σχολεία”.

    Στοιχεία επικοινωνίας: Ιστοσελίδα και email: evlachakis@gmail.com

  • Φωτεινή Βαρδάκα
    #

    Ννηπιαγωγός και μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο πρόγραμμα «Δημιουργικές Τέχνες και Εμψύχωση».