Πες κι εσύ- Γονείς εν τάξη και όλα εντάξει;

19/11/2017 19:00:00

  • Γονείς μέρος πρώτο, από τα 236.587 που θα μπορούσαμε να γράφουμε και να συζητάμε. Είπα να το αποφύγω το θέμα αλλά ο νόμος του Μέρφυ, τον οποίο παρεμπίπτοντως δεν γνωρίζω επακριβώς, μάλλον λέει ότι αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις το βρίσκεις μπροστά σου. Καταλάβαινα ότι αν έγραφα στο ξεκίνημα της χρονιάς, για αυτό το θέμα, μάλλον θα μετέφερα την αγανάκτηση, την κούραση, ακόμη και την απόγνωση των πρώτων ημερών. Προσαρμογή γαρ, όλων και για όλα.

    Είμαστε αισίως στον τρίτο μήνα λειτουργίας, ας πούμε ότι έχουμε μπει σε μια σειρά, έχουμε δημιουργήσει ένα κλίμα, έχουν επιτευχθεί κάποιοι στόχοι. Η καθημερινότητα κυλάει πάντα με εκπλήξεις και ανατροπές, αλλά οι ρουτίνες έχουν λίγο πολύ εδραιωθεί. Όσο για τους γονείς, μας έχουν και τους έχουμε από λίγο έως αρκετά καταλάβει. Θα άρχιζα με τα «μα δεν μας καταλαβαίνουν» και τα «όχι αδιαφορούν και δεν συνεργάζονται», αλλά όχι δεν θα το κάνω.

    Πες κι εσύ την αλήθεια, αρκετές φορές κι εμείς δεν τους ζητάμε πολλά; Κυρίως ζητάμε σε πολλούς να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, τις ενοχές τους, την κοσμοθεωρία τους. Θέλουμε να ασχοληθούν μόνο με το παιδί τους, που με την συμπεριφορά του δείχνει πόσο τους  χρειάζεται και από την άλλη θέλουμε να το αφήσουν να γίνει απόλυτα αυτόνομο, αυτάρκες, να μην αποτελεί το κέντρο του κόσμου τους.

    Πες κι εσύ, μερικές φορές δεν ζητάς να είναι το σχολείο η πρώτη τους προτεραιότητα; Και από την μια, καλά κάνεις αφού δεν έχεις και από αλλού πολλή βοήθεια, υλική και προπάντων ηθική. Από την άλλη όμως μπορούν να το κάνουν; Όσο να πεις είναι μπερδεμένο το πράγμα. Εκεί επάνω αρχίζει ο πόλεμος των τάξεων, των Ρόουζ και των άστρων μαζί.

    Εκεί που θέλω να αρχίσω τα παράπονα, τις εκφράσεις «βγαίνω από τα ρούχα μου και η υπομονή μου εξαντλείται», πάνω που λέω τώρα θα εκραγώ, θα σκάσω, θα ουρλιάξω και άλλα τέτοια θετικά συναισθήματα, εκεί γίνονται κάτι μικρά καθημερινά θαύματα που μου βάζουν φρένο. Ζητάς και ξαφνικά παίρνεις. Έρχονται μέσα στην τάξη. Με αφορμή ένα βιβλίο, ένα μαγείρεμα, μια κατασκευή, έναν κήπο, μια παρουσίαση, μια θεατρική παράσταση που παίζουν οι ίδιοι. Μπαίνουν με  το βλέμμα της χαράς, της προσμονής, αλλά και της ανησυχίας, ίσως μερικές φορές του φόβου. Μπαίνουν σε άγνωστα νερά, αλλά με αγάπη και διάθεση για προσφορά. Βρίσκετε και συμφωνείτε εκατέρωθεν  τα όριά σας και ξεκινάτε. Και είναι πολύ εντάξει μέσα στην τάξη. Παραπάνω από εντάξει, είναι καταπληκτικοί! Όχι όλοι, αλλά πολλοί. Τα παιδιά τους κοιτούν, ρουφούν τα λόγια τους, αντιγράφουν τις κινήσεις τους. Οι γονείς τους σε άλλο ρόλο, τους μοιράζονται με τους φίλους τους και νιώθουν όλοι περήφανοι. Σας λέω ότι το βλέπω τα τελευταία χρόνια στις αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις που στήνουν για τα παιδιά τους και μας τις παρουσιάζουν γεμάτοι χαρά και περηφάνια. Το είδα προχθές στον τρόπο που πήραν τα αγαπημένα τους παιδικά βιβλία, ήρθαν στην τάξη και μας τα διάβασαν.

    Αλλά δεν το βλέπω μόνο εγώ, σωστά; Το βλέπετε κι εσείς; Έχετε παραδείγματα με τους γονείς να είναι αρωγοί, βοηθοί στην τάξη, στο έργο σας; Ή εσείς που είστε γονείς, τι θυμόσαστε από την φορά που μπήκατε στην τάξη; Αν σας ζητούσα να ξεχωρίσετε και να θυμηθείτε ποια φορά, ποιο γεγονός θα διαλέγατε; Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά σε αυτό το πρώτο μέρος και μέχρι το 236.587, έχουμε καιρό να τα λέμε.

    Πες κι εσύ το μικρό, καθημερινό σου θαύμα από γονείς στη τάξη λοιπόν!

  • ΜΑΙΡΗ ΤΡΥΦΩΝ
    #

    Νηπιαγωγός στο Π.Φάληρο Επιλογή επαγγέλματος αρχικά κατά τύχη, κατόπιν κατ΄επιλογή, τώρα κατ΄ αγάπη. Θέλω να κάνω , να δω, να ακούσω, να μάθω όσα πιο πολλά μπορώ, γι αυτό και οπαδός της Δια βίου μάθησης., από όπου και αν προέρχεται. «Βουτάω στα βαθειά» γιατί εκεί συνήθως ανακαλύπτω τα καλύτερα... τα οποία έρχονται!