Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 20 Ιουνίου: Βιβλία για παιδιά και νέους για τον ξένο, το ξενάκι

0
897

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Ιουνίου 20. Κι έτσι όπως γίνηκε η ανθρωπότητα, μέρα των προσφύγων είναι καθημερινά. Κι ας καθιερώθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 2000 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ αυτή η παγκόσμια μέρα. Κι ας πρωτογιορτάσθηκε στις 20 Ιουνίου 2001, με αφορμή τα 50 χρόνια από την υπογραφή της «Συνθήκης για το καθεστώς των προσφύγων». Τι να τις κάνεις τις παγκόσμιες μέρες με τόσα εκατομμύρια πρόσφυγες που πνίγονται καθώς προσπαθούν να σωθούν από τον όλεθρο της πατρίδας του. Τα ζήσαμε οι Έλληνες, θα έπρεπε να τα ξέρουμε.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους, εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (2018), περισσότεροι από 68 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν συνολικά εκτοπιστεί έως τα τέλη του 2017. Ανάμεσά τους 16,2 εκατομμύρια εκτοπίστηκαν μέσα στο 2017, είτε για πρώτη φορά ή περισσότερες, γεγονός που φανερώνει ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων βρίσκεται σε κίνηση και ισοδυναμεί με 44.500 εκτοπισμένους ανθρώπους την ημέρα, ή με έναν εκτοπισμένο κάθε δύο δευτερόλεπτα. Έναν κάθε δύο δευτερόλεπτα! “Κι αν σε μαλώσουν μην ντραπείς, ξενάκι είμαι να τους πεις”.

Απόψε, μαυρομάτα μου, σου χάρισα τα νιάτα μου
και βρέθηκα στην ξενιτιά, πουλί σε θάλασσα πλατιά.

Ξενάκι είμαι και θα ‘ρθω, στο στρώμα σου να κοιμηθώ.
Κι αν σε μαλώσουν μην ντραπείς, ξενάκι είμαι να τους πεις.

Το φεγγαράκι ρώτησα πού θα σε βρω, αρχόντισσα.
Και μου είπε ο αυγερινός εκεί που φέγγει ο ουρανός.

Ξενάκι είμαι και θα ‘ρθω, στο στρώμα σου να κοιμηθώ.
Κι αν σε μαλώσουν μην ντραπείς, ξενάκι είμαι να τους πεις.

Πάμε στα βιβλία, σαν πληθύνουν αυτοί που τα διαβάζουν και τα νιώσουν, ο κόσμος δε θα ‘χει τόσους πρόσφυγες, τόσους εκτοπισμένους.  Πατώντας στους υπερσυνδέσμους, μεταφέρεστε στην πλήρη παρουσίαση των βιβλίων. 34 μέχρι στιγμής:

Μελάκ, μόνος, της Αργυρώς Πιπίνη

Το ταξίδι των προσφύγων για μια άλλη γη. Ο πόλεμος. Η φωτιά που καίει τα “σπαρτά” μιας ολόκληρης ζωής. Η πείνα. Το κρύο. Κι ο φόβος. Και ξανά αυτά τα τρία, με άλλη σειρά κάποιες φορές, το ίδιο έντονα ή και περισσότερο άλλες φορές.

Μελάκ, μόνος, της Αργυρώς Πιπίνη

Ζαχρά και Νικόλας, οι ιστορίες τους, της Σοφίας Πανίδου

Πρόκειται για μια αποτύπωση του προσφυγικού ζητήματος μέσα από ένα εξαιρετικό εικονοβιβλίο!

Ζαχρά και Νικόλας, οι ιστορίες τους, της Σοφίας Πανίδου

Το κροκοδειλάκι που έγινε λιβάδι, του Χρήστου Μπουλώτη

Δυνατός άνεμος φύσηξε από την έρημο Σαχάρα και σήκωσε ψηλά μια τεράστια αγκαλιά νερό από τον μεγάλο ποταμό Νείλο. Πάνω της η αγκαλιά νερού σήκωσε νούφαρα, μα και ένα κροκοδειλάκι, καθώς κολυμπούσε αμέριμνο. Ψηλά πολύ ψηλά, μακριά πολύ μακριά έφτασε αυτό το ποταμίσιο κύμα που σήκωσε ο άνεμος Σιμούν. Κι από την όμορφη Αίγυπτο έφτασε να προσγειωθεί στην Αθήνα.

Το κροκοδειλάκι που έγινε λιβάδι, του Χρήστου Μπουλώτη

Η Λούμπνα και το βότσαλο, της Ουέντι Μεντούρ

Ο καλύτερος φίλος της Λούμπνα είναι ένα… Βότσαλο! Την κοιτάει, την ακούει, της κρατάει συντροφιά και της χαμογελάει κάθε μέρα μ’ ένα μόνιμο χαμόγελο, εκείνο που η ίδια του ζωγράφισε. Το βρήκε στην ακρογιαλιά τη νύχτα που έφτασαν με τον μπαμπά της στον καταυλισμό, στη χώρα με τις Σκηνές.

Η Λούμπνα και το βότσαλο, της Ουέντι Μεντούρ

Το άγαλμα που κρύωνε, του Χρήστου Μπουλώτη

«Αυτή η ιστοριούλα , πέρα για πέρα αληθινή, έγινε πριν χρόνια σ’ένα μουσείο» Κι είναι η ιστορία ενός μικρού, μόλις 63 εκατοστά, μαρμάρινου αγάλματος που αναπαριστά ένα βοσκόπουλο με κάπα που κρατάει αγκαλιά ένα σκυλάκι. Το 1922 βρέθηκε σε ανασκαφές στο Γεροντικό της Νύσσσας  αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί τον ήλιο της πατρίδας του. Λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής μεταφέρθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Η διάσημη αρχαιολόγος και διευθύντρια του Μουσείου, δεδομένου ότι το αγαλματάκι ήρθε από την αντίπερα όχθη, το ονόμασε Προσφυγάκι. Πρόσφυγας δεν ήταν άλλωστε;

Το άγαλμα που κρύωνε, των Χ. Μπουλώτη και Φ. Στεφανίδη

Η πεταλούδα της σκιάς, της Σοφίας Μαντουβάλου

(έρχεται στο elniplex)

Σοφία Μαντουβάλου: “Γράφοντας την Πεταλούδα της Σκιάς έχυνα μαύρο δάκρυ…”

Το ταξίδι, της Φραντσέσκα Σάννα

Το Ταξίδι είναι η ιστορία των όλων των προσφύγων. Δεκάδες ιστορίες, ιστορίες προσφύγων, ιστορίες ταξιδευτών υπό το καθεστώς της ανάγκης, ιστορίες που τόσους κοινούς τόπους έχουν μεταξύ τους, γίνηκαν μια, μια τόση δα ιστορία, πήραν μορφές και χρώματα, και έφτιαξαν στο χάρτη και το χαρτί τη μοναδική πορεία αναζήτησης ενός νέου τόπου.

Το ταξίδι, της Φραντσέσκα Σάννα

Φεύγει έρχεται, των Άννα Κοντολέων και Μάνου Κοντολέων

Όχι, το ΦΕΥΓΕΙ ΕΡΧΕΤΑΙ δεν είναι μια απλή ματιά σε μια, συνηθισμένη πια, ιστορία μετανάστευσης. Είναι ένα διεισδυτικό και συγχρόνως τρυφερό ψυχογράφημα όχι μόνο των ηρώων αλλά μιας ολόκληρης εποχής. Με απλό αλλά συγκινητικό τρόπο οι συγγραφείς «παρακολουθούν» τις προετοιμασίες του ταξιδιού του εξάχρονου Φοίβου στο Βορρά αλλά και της υποδοχης των συγγενών του στο Νότο.

Φεύγει έρχεται, των Άννα Κοντολέων και Μάνου Κοντολέων

Ο ρακοσυλλέκτης γάτος Μπαμ-Μπουμ και το φεγγάρι, του Χρήστου Μπουλώτη

Μπαμ-μπουμ άκουγε παντού μέσα από την κοιλιά της μάνας του ο γατούλης και νιάου δεν άκουσε ποτέ. Τη χειμωνιάτικη νύχτα που γεννήθηκε κάτι σαν πόλεμος και φασαρία γινόταν και το Μπαμ-μπουμ ήταν η μόνη λαλιά που άκουγε τριγύρω του. Κάπως έτσι, αντί για τη γατίσια φωνή, το νιαούρισμά του ήταν αυτό το παράξενο για γάτο Μπαμ-μπουμ, αλλά τούτο ήταν και το όνομά του, αφού έτσι τον βάφτισε ο μικρός Νικόλας με τα μπλε μάτια που έμενε στην πολυκατοικία απέναντι από την πλατεία.

Ο ρακοσυλλέκτης γάτος Μπαμ-Μπουμ και το φεγγάρι, του Χρήστου Μπουλώτη

Το κουτί του Σιλάν, της Άλκηστης Χαλικιά

Ο Σιλάν, ένα οχτάχρονο αγόρι, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του και να ζήσει σε μια νέα πατρίδα. Μένει στο κέντρο φιλοξενίας. Πάει σε καινούριο σχολείο. Δεν μιλάει την ίδια γλώσσα με τα άλλα παιδιά και έχει πάντα μαζί του… ένα κουτί – τόσο πολύτιμο – που δεν το αφήνει ποτέ και πουθενά.

Το κουτί του Σιλάν, της Άλκηστης Χαλικιά

Ο μεγάλος λύκος και ο μικρός λύκος της Ναντιν Μπρουν Κοσμ

Βλέπεις γύρω σου τους πρόσφυγες να καλπάζουν απειλητικοί; “Ο Μεγάλος Λύκος και ο Μικρός Λύκος” σου έχουν τις απαντήσεις που αναζητείς.

Ο μεγάλος λύκος και ο μικρός λύκος της Ναντιν Μπρουν Κοσμ

Το κίτρινο λεωφορείο για την πατρίδα, του Χρήστου Μπουλώτη

Ούτε που το φανταζόταν ο κύρ Στέφανος όταν αγόρασε τούτο το λεωφορείο ότι ήταν τόσο ξεχωριστό, ένα από τα δυο, τρία ολόκληρου του κόσμου. Το ανακάλυψε σαν μπήκε πρώτη φορά να πάει στην εξοχή και ξαφνικά έβλεπε μπροστά στα μάτια του τη Σμύρνη! Κάθε Σάββατο λοιπόν, με τη συγκατάθεση των γονιών τους, επιβιβάζονταν στο λεωφορείο του παιδιά της γειτονιάς. “Ήταν ο Βόιτσεκ από την Πολωνία, η Σαμίρα από το Ιράκ, ο Τάμερ από Αίγυπτο, ο Εμπέρε από τη Νιγηρία, ο Αλτίν από την Αλβανία” Ανάμεσά τους κι ο κοκκινομάλλης Γιάννης με τις φακίδες από το Σουφλί της Θράκης.

Το κίτρινο λεωφορείο για την πατρίδα, των Χ. Μπουλώτη και Φ. Στεφανίδη

Μαλάλα, ένα γενναίο κορίτσι. Ικμπάλ, ένα γενναίο αγόρι

Η ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι και του Ικμπάλ Μασί σε ένα διπλής εκκίνησης βιβλίο.

Μαλάλα, ένα γενναίο κορίτσι. Ικμπάλ, ένα γενναίο αγόρι

Φτερό στον άνεμο, της Μαξίν Τροτιέ

Ένα πολύ ιδιαίτερο κείμενο, μια ρυθμική, ποιητική, πρωτότυπη, όμορφα δοσμένη ιστορία για το must θέμα της τελευταίας δεκαετίας, τη χρυσή αλυσίδα της ενοχής: ρατσισμός-πρόσφυγες. Η Μαξίν Τροτιέ φτιάχνει εικόνες μέσα από τα μάτια της μικρής Άννας, δημιουργεί μεταφορές ολοζώντανες, απολύτως παραστατικές, εύληπτες από κάθε παιδί και χτυπά την ακούσια νομαδική ζωή των υποχρεωτικώς μεταναστευόντων με το ρόπαλο της καρδιάς.

Φτερό στον άνεμο, της Μαξίν Τροτιέ

Δικαίωμα στη μάθηση- Η ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι

Η αφήγηση της συγγραφέα είναι απολύτως ντοκιμαντερίστικη, απολύτως ακριβής, δίχως στρογγυλέματα.

Δικαίωμα στη μάθηση- Η ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι

Η Ξένη στον Ρήνο, της Έλενας Αρτζανίδου

Η Ξένη στον Ρήνο είναι ένα βιβλίο το οποίο προέκυψε σε ένα από τα ταξίδια της Έλενας Αρτζανίδου με προορισμό το Ντίσελντορφ και την παραμονή της σε ένα μικρό γραφικό κατάλυμα δίπλα στον Ρήνο. Αυτή ήταν η αφορμή για τη συγγραφή μιας εφηβικής ιστορίας για την οικονομική μετανάστευση, θέμα για το οποίο η συγγραφέας έχει προσωπικά βιώματα και εμπειρία.

Η Ξένη στον Ρήνο, της Έλενας Αρτζανίδου

Σκληρό καρύδι, της Ελένης Σβορώνου

Η ιστορία του βιβλίου βασίζεται σε πραγματικό γεγονός και συνέβη πριν χρόνια, σ’ ένα δημοτικό σχολείο της Αθήνας. Μια μυθοπλασία με πραγματικά στοιχεία που δεν απέχει πολύ από την πραγματική ζωή. Είναι η μαρτυρία ενός κοριτσιού που αναγκάστηκε να αφήσει την πατρίδα του, για να γλιτώσει από τον πόλεμο και έγινε πρόσφυγας σε μια ξένη χώρα. Εκατομμύρια παιδιά με τις οικογένειές του ξεριζώνονται από τη χώρα τους και έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις και να επιβιώσουν.

Σκληρό καρύδι, της Ελένης Σβορώνου

Ο Αντίλ έχει πατρίδα, της Εύης Τσιτιρίδου

Ένα βράδυ παγερό, που ο Αντίλ δεν είχε ύπνο, βγήκε από το αντίσκηνο, τυλιγμένος σε μια πλεχτή κουβερτούλα, και κάθισε στο χώμα. Η νοσταλγία για όσα είχε αφήσει πίσω του τον βάρυνε και τότε του ήρθαν στο μυαλό τα λόγια που του έλεγε ο παππούς Αζίζ για να τον παρηγορήσει: Πατρίδα είναι εκεί όπου μπορεί και ανθίζει το χαμόγελο σου…

Ο Αντίλ έχει πατρίδα, της Εύης Τσιτιρίδου

Μέσα από τα μάτια τους, της Φωτεινής Κωνσταντοπούλου

Ένα βιβλίο ντοκουμέντο με μαρτυρίες 12 παιδιών που αφηγούνται σε α’ πρόσωπο τις προσωπικές τους ιστορίες και τον ξεριζωμό τους από τις πατρίδες του αλλά και την αγωνία για ένα καλύτερο αύριο. Πέντε χώρες καταστρέφονται από τη λαίλαπα του πολέμου και μικρά παιδιά, χωρίς οικογένεια με μοναδικές αποσκευές τα όνειρα και τις ελπίδες τους αναγκάζονται να φύγουν ολομόναχα, από τις πατρίδες τους για να σωθούν.

Μέσα από τα μάτια τους, της Φωτεινής Κωνσταντοπούλου

Κάτω από τον ίδιο ουρανό, της Γιώτας Λιβάνη

Ένα πουλί ήρθε και κάθισε στο κλαδί. Γύρισαν όλα τα ζώα και το κοίταξαν περίεργα.
«Από πού ήρθες εσύ;» το ρώτησαν. «Από τις μακρινές πολιτείες». «Τις πολύ μακρινές, αυτές που ακούμε στις ιστορίες;» απόρησαν όλα. «Ναι» απάντησε το πουλί.
Κάπως έτσι ξεκινά μια ιστορία για την μετανάστευση και την ανάγκη για επιβίωση, όταν ο τόπος που μεγάλωσες δεν είναι πλέον βιώσιμος και έχει καταστραφεί.

Κάτω από τον ίδιο ουρανό, της Γιώτας Λιβάνη

Μικρές Οδύσσειες Παιδιών, της Βικτώριας Μπαντή

Μέσω του Οδυσσέα και του Θέμη, φίλων και συμμαθητών, τα παιδιά και οι αναγνώστες αρχίζουν να ξεναγούνται στις Οδύσσειες (περιπέτειες όπως του μυθικού Οδυσσέα) μικρών παιδιών με τις οικογένειές τους προκειμένου να “δραπετεύσουν” από το ασφυκτικό πλαίσιο της γεννέτειράς ή χώρας διαβίωσής τους.

Μικρές Οδύσσειες Παιδιών, της Βικτώριας Μπαντή

Το βατραχέλι, των Κατερίνας Ευσταθίου- Σελάχα και Γιώργου Τυρίκου- Εργά

Ένα παραδοσιακό παραμύθι από τη Λέσβο, ένα νησί σταθμό στο ταξίδι των προσφύγων με αφήγηση που ρέει και εικόνες που σε ταξιδεύουν.

Το βατραχέλι, των Κατερίνας Ευσταθίου- Σελάχα και Γιώργου Τυρίκου- Εργά

Η μαύρη πεταλούδα, της Έρης Ρίτσου

Σ’ έναν τόπο μακρινό ζούσε μια μικρή μαύρη πεταλούδα. Δεν ήξερε πόσο χαρούμενη ήταν μέχρι που μεγάλη ξηρασία χτύπησε τον τόπο της. Οι πεταλούδες αρρώσταιναν, παρέλυαν. Ο τόπος ερήμωνε. Η μητέρα της, άρρωστη κι ετοιμοθάνατη, την “έδιωξε”, να φύγει, να σωθεί. Πέταξε θλιμμένη για τόπο μακρινό κι αντάμωσε ένα πανέμορφο, καταπράσινο λιβάδι.

Η μαύρη πεταλούδα, της Έρης Ρίτσου

Το αγόρι με τη βαλίτσα, της Ξένιας Καλογεροπούλου

Το αγόρι με τη βαλίτσα είναι ο Ναζ. Στα… κακά καθούμενα πόλεμος ξέσπασε στην πατρίδα του, πάνω που ο Ναζ ονειρευόταν σαν τον τρανό του ήρωα, τον Σεβάχ τον Θαλασσινό. “Μην κοιτάτε πίσω”, είπε ο μπαμπάς. “Να μην είναι αυτό το τελευταίο πράγμα που θα θυμόσαστε”. Κι έφυγαν δίχως να κοιτάξουν πίσω. Μα και μπροστά τι να δεις; Σπίτια χωρίς πόρτες και παιδιά να κλαίνε;

Το αγόρι με τη βαλίτσα, της Ξένιας Καλογεροπούλου

Φτου ξελύπη, της Μαριέττας Κόντου

​Η Νουρ είναι ένα κορίτσι από τη Συρία. Είναι κολυμβήτρια. Αγαπά τόσο πολύ το νερό ώστε πλάθει ιστορίες για πολιτείες με νερένιους κατοίκους. Ο πόλεμος γίνεται η αφορμή να αφήσει την πατρίδα της και να ταξιδέψει ασυνόδευτη μαζί με την αδερφή της την Καλίντα και τη γάτα της την Κίταμπαν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, στα ανοιχτά της Λέσβου και προκειμένου να σωθούν οι πρόσφυγες συνταξιδιώτες της, η Νουρ κολυμπάει αρκετές ώρες κρατώντας τα σχοινιά της βάρκας. Κολυμπάει και “ταξιδεύει” πίσω στο χρόνο, τότε που ζούσε ξέγνοιαστη την παιδική της ηλικία παρέα με την καλύτερή της φίλη τη Γιασμίν.

Φτου ξελύπη, της Μαριέττας Κόντου

Πρίγκιπας σημαίνει Αμίρ, της Άννας Κοντολέων

Η Άννα Κοντολέων εξημερώνει τον πλέον ανυποψίαστο αναγνώστη. Η σκληρή ζωή ενός πρόσφυγα περνά από τα χέρια σου γυρίζοντας τις σελίδες, την ώρα που η ιστορία του Αμίρ και η ισάξια του Μαλίκ, τρέχουν μπροστά σου.

Πρίγκιπας σημαίνει Αμίρ, της Άννας Κοντολέων

Μαριάννα, το κορίτσι που πετάει, του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

Η Μαριάννα είνα από ξένη χώρα φερμένη. Αλλά έχει ένα μοναδικά διασκεδαστικό ταλέντο που την κάνει αγαπητή, έχει μια γλυκύτητα και αθωότητα που την κάνει συμπαθή, προσπαθεί να μάθει τη γλώσσα και να γίνει καλή μαθήτρια, πράγμα που την κάνει αγαπητή και στους δασκάλους της. Η αναγνώριση για ένα παιδί μεταναστών είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση.

Μαριάννα, το κορίτσι που πετάει, του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

Η Ορτανσία φυλάει τα μυστικά, της Χριστίνας Φραγκεσκάκη

Κάποτε η κυρία Αριάδνη ήταν δασκάλα και ζούσε περιτριγυρισμένη με όλου του κόσμου τα παιδιά. Στην ίδια πολυκατοικία αλλά στο υπόγειο μένει η μικρή Φερστέ με την οικογένεια της που έχουν έρθει πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Είναι Παραμονή Χριστουγέννων κι όπως κάθε χρόνο η κυρία Αριάδνη αγοράζει δώρα μήπως κάποιος περάσει για να της ευχηθεί, μέρες που είναι. «Να’ χει να ξεντροπιάζεται» όπως συνηθίζει να μονολογεί.

Η Ορτανσία φυλάει τα μυστικά, της Χριστίνας Φραγκεσκάκη

Έλα να πετάξουμε μαζί, της Κάτια Πινό

Ο Τζαπάρ είναι ένας 9χρονος από το Μπαγκλαντές που ονειρεύεται να έρθει στην Ελλάδα για να φάει επιτέλους γλυκό ψωμί. Η φτώχεια κι η ανέχεια έκαναν τον μικροκαμωμένο Τζαπάρ να μοιάζει με 6χρονο. Το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Ήρθε στην Ελλάδα κι αμέσως έπιασε δουλειά. Σε κάποιο φανάρι να καθαρίζει τα τζάμια των διερχόμενων αυτοκινήτων.

Έλα να πετάξουμε μαζί, της Κάτια Πινό

Χάρης και Φάρις, της Γιώτας Αλεξάνδρου

Το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται κάτω από μια γέφυρα που ένα μικρό αγόρι κρύβεται κουλουριασμένο γιατί άραγε; δεν έχει σπίτι, δεν έχει οικογένεια, δεν έχει κάποιον να το φροντίζει; Κατά την αφήγηση της ιστορίας στην τάξη του νηπιαγωγείου δεν ακούγεται μιλιά, καθώς τα παιδιά έχουν αγωνία να μάθουν τι παράξενο συμβαίνει στο παιδί κάτω από τη γέφυρα. Καλούνται να βρουν απαντήσεις και να σκεφτούν τι είναι πιθανό να συμβαίνει σ’ αυτό το παιδί. Ο Χάρης θα αναλάβει να λύσει το μυστήριο και να πλησιάσει το παιδί με το δικό του τρόπο.

Χάρης και Φάρις, της Γιώτας Αλεξάνδρου

Ο ζωγράφος με τις τρεις πατρίδες, του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

Τρεις αφηγητές από τα τρία σπίτια του Κ. Μπρουμίδη, ιστορούν στα τρία εγγόνια τους την ζωή του διακεκριμένου αυτού ζωγράφου, που άλλαξε τρεις φορές πατρίδα και ζωή, δίχως να ξεχνά καμιά.

Ο ζωγράφος με τις τρεις πατρίδες, του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

Είμαι πρόσφυγας από την Κερύνεια, του Νεκτάριου Στελλάκη

Καλοκαίρι 1974. Θόρυβος ακούστηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου. Ένα αεροπλάνο, μια βόμβα. Κι έτσι αρχίζουν όλα. Ιόλη πρέπει να φύγεις, μόνο δυο αλλαξιές, ούτε παιχνίδια, ούτε βιβλία που αγαπάς. «Και μην απασχολείς τη μητέρα σου».

Είμαι πρόσφυγας από την Κερύνεια, του Νεκτάριου Στελλάκη

Το σκλαβάκι της Κνωσού, της Ελένης Κατσαμά

“Με λένε σκλαβί, σκλαβάκι, τιποτάκι. Δεν έχει σημασία από που έρχομαι. Από την Αφρική, να από πού. Ούτε πώς έφτασα ως εδώ έχει σημασία. Με κλέψανε οι πειρατές απ’ τους αμμόλοφους και με πουλήσανε, να πώς. Ίσως όμως χρειάζεται να μιλήσω πρώτα για τη δική μου ιστορία πριν πω για την ιστορία των άλλων. Αλλά ίσως η δική μου και των άλλων να είναι τελικά η ίδια. Να είναι η δική μας.”

Το σκλαβάκι της Κνωσού, της Ελένης Κατσαμά

Η απίστευτη κούρσα της Φατίμα Μπραϊμι, του Γίργκεν Μπανσέρους

Ο Γίργκεν Μπανσέρους προκαλεί γνήσια συγκίνηση γράφοντας για την ιστορία του Γιάκομπ και της Φατίμα… Κάπως έτσι, θα διαβάσετε μια αυθεντική, δουλεμένη ιστορία μετανάστευσης, ένταξης στην νέα κοινωνία, διαμάχης στερεοτυπικών αντιδράσεων και μηχανισμών όπως η φιλία, η αγάπη, η συμπόνοια και η ενσυναίσθηση που τίθενται σε λειτουργία όταν το καλό πρέπει να πάρει τη δική του ρεβάνς.

Η απίστευτη κούρσα της Φατίμα Μπραϊμι, του Γίργκεν Μπανσέρους

Το αγόρι στο θεωρείο, της Αγγελικής Δαρλάση

1922. Μικρασιατική καταστροφή. Οι Έλληνες πρόσφυγες είναι πάνω από εκατομμύριο. Με απόφαση της κυβερνήσεως, οι πάνω από 70.000 πρόσφυγες που κατέφτασαν τον πρώτο καιρό στην Αθήνα, προωθήθηκαν σε διάσπαρτους καταυλισμούς καθώς και σε κτίρια όπως ο Σταθμός Λαρίσης, οι στρατώνες του Ρουφ, το Πολυτεχνείο, τα σχολεία της Αθήνας και του Πειραιά, το Ζάππειο και το Δημοτικό Θεάτρο Αθηνών που φιλοξένησε στα 81 θεωρεία του πάνω από εκατόν πενήντα οικογένειες.

Το αγόρι στο θεωρείο, της Αγγελικής Δαρλάση

Ο τελευταίος Έλληνας της Σμύρνης, της Ελένης Δικαίου

Η συγγραφέας κατορθώνει να φανερώσει το μαύρο σύννεφο του πολέμου, την θλιβερή τύχη των προσφύγων, τα αποτελέσματα του μίσους, του εθνικισμού και των εξτρεμισμών, και όλα αυτά να προσφέρονται για σύγχρονες αναγωγές, τώρα που δεν είναι οι Έλληνες οι πρωταγωνιστές της προσφυγιάς και του κατατρεγμού μα κάποιοι παραδίπλα. Εν τέλει η Ελένη Δικαίου αντικατοπτρίζει μέσα από τον ρεαλισμό της θλιβερής πραγματικότητας πέριξ του 1922, ολόκληρο τον παραλογισμό όσων σπέρνουν πόλεμο, φωτιά και προσφυγιά, συνθέτοντας μέσα από τις φλόγες της Σμύρνης έναν αντιπολεμικό θρήνο και έναν ύμνο στο χρέος.

Ο τελευταίος Έλληνας της Σμύρνης, της Ελένης Δικαίου

Ο θείος Πλάτων, της Άλκης Ζέη

Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες αλλάζουν, αλλά πάντα προκύπτουν αιτίες κι αφορμές για μεταναστεύσεις κι αποχωρισμούς. Και πλέον δεχόμαστε στη χώρα μας και στα σχολειά μας πρόσφυγες και μετανάστες. Και κάποιοι ξεχνάμε τι έχουμε περάσει κι εμείς σαν λαός όχι πολλά χρόνια πριν…

Ο θείος Πλάτων, της Άλκης Ζέη

Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα, της Λούσι Άντλινγκτον

Η Έλλα και η Ρόουζ. Δύο κορίτσια που το ένα συμπλήρωνε το άλλο, που έκοβε η μία και έραβε η άλλη, που η μία έβαζε το όνειρο, την ηθική επιβίωση και την ανάποδη μαγεία του Ρ. Μπενίνι στο “La vita e bella” και η άλλη την αντοχή, το τώρα και την σωματική απόδραση από την τραγωδία. Δυο κορίτσια που η μία ερχόταν όταν έλειπε η άλλη, που η μία ανακάλυπτε μία λύση όταν η άλλη έβλεπε ένα αδιέξοδο, που έφτιαχναν ζωή μέσα στο απόλυτο μαύρο, που έλπισαν να σωθούν στηρίζοντας τις ελπίδες τους σε ένα κομμάτι κόκκινη μεταξωτή κορδέλα.

Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα, της Λούσι Άντλινγκτον

Πεταλούδα, η ιστορία μου: από τη βομβαρδισμένη Συρία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, της Γιούσρα Μαρντίνι

Μια αληθινή ιστορία που εµπνέει και συγκινεί• το επικίνδυνο ταξίδι µιας έφηβης προσφυγοπούλας προς τη σωτηρία• ο αγώνας ενός κοριτσιού να διεκδικήσει το δικαίωµά του στο όνειρο… Η Σύρια Yusra Mardini, η νεότερη σήµερα πρέσβειρα καλής θέλησης της Ύπατης Αρµοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, που αγωνίστηκε µε την οµάδα των προσφύγων στους Ολυµπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας το 2016, καταγράφει την προσωπική της µαρτυρία από τους βοµβαρδισµένους δρόµους της Συρίας µέχρι τις πισίνες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Έρχεται στο ELNIPLEX.

Στο λόφο του Γουότερσιπ, του Ρίτσαρντ Άνταμς

Τα δυο κουνέλια τρέχουν κατευθείαν στον αρχηγό να τον ειδοποιήσουν για τον επικείμενο κίνδυνο, αλλά δεν καταφέρνουν να τον πείσουν πως πρέπει να εκκενώσουν το κουνελότοπο. Έτσι λοιπόν ο Φουντούκης και ο Πενταράκης μαζί με μια μικρή ομάδα νεαρών θαρραλέων αρσενικών κουνελιών εγκαταλείπουν κρυφά την υποτιθέμενη ασφάλεια του κουνελότοπου και ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι για να βρουν έναν τόπο που θα ζήσουν ελεύθεροι, υπερήφανοι και πραγματικά ασφαλείς.

Στο λόφο του Γουότερσιπ, του Ρίτσαρντ Άνταμς

Πρόσφυγες, των Όουεν Κόλφερ και Άντριου Ντόνκιν

“Πρόσφυγες”. Ένα graphic novel που χαράζει πάνω στο βλέμμα όλων των αναγνωστών του την αληθινή ιστορία των βιαίως εκδιωγμένων από τον τόπο τους ανθρώπων. Χρησιμοποιώ ενικό γιατί η ιστορία όλων των προσφύγων είναι τόσο όμοια όσο και τα επιδερμικά επιχειρήματα όσων τους χαρακτηρίζουν λαθραίους. Φεύγεις γιατί εξωθείσαι από πόλεμο, πείνα, λιμό, δικτατορία, κρατική αυθαιρεσία αναζητώντας μία διαφορετική τύχη. Λαθραίος και άνθρωπος δεν υπάρχει όπως επισημαίνει στην πρώτη σελίδα ο επιζών του ολοκαυτώματος Έλι Βίζελ (Νόμπελ Ειρήνης 1986).

Πρόσφυγες, των Όουεν Κόλφερ και Άντριου Ντόνκιν

Τι θα πάρω μαζί μου φεύγοντας, των Νίκης Κάντζου και Φυλλιώς Νικολούδη

Μια βαλίτσα ζει την προσφυγιά κια ταξιδεύει γεμάτη αναμνήσεις… είναι η βαλίτσα της Nur ενός μικρού κοριτσιού που αναγκάζεται με την οικογένεια της να εγκαταλείψει το σπίτι της μέσα σε μια νύχτα. Μόνο μια βαλίτσα μπορούσε να πάρει ο καθένας. Αλήθεια πως να χωρέσει μια ζωή μέσα σε μια βαλίτσα;

Τι θα πάρω μαζί μου φεύγοντας, των Νίκης Κάντζου και Φυλλιώς Νικολούδη