Ρόζα, η ωραία θυμωμένη, του Κώστα Μάγου

0
766

Τίτλος: Ρόζα η ωραία θυμωμένη
Συγγραφέας: ΚώσταςΜάγος
Εικονογράφηση: Σοφία Παπαδοπούλου

Ιστορίες που ζεις δυνατά
Ημερ/νία έκδοσης: 31/10/2016
Εκδότης: Μεταίχμιο 2016

Διαστάσεις βιβλίου: 14×20 
Σκληρό εξώφυλλο
Σελίδες: 80
ISBN
:
978-618-03-0695-8
Διάβασε απόσπασμα

Αγόρασέ το

Με μια ενδιαφέρουσα παράφραση μας συστήνει ο συγγραφέας Κώστας Μάγος, την ηρωίδα του. Η Ρόζα είναι ωραία, αλλά όχι κοιμωμένη. Είναι θυμωμένη! Με τη μαμά της για τις “κοριτσιστικες” ενδυματολογικές επιλογές που της επιβάλει. Είναι θυμωμένη με τον μπαμπά της, που δεν την προσκαλεί ποτέ να παίξουν ποδόσφαιρο μαζί. Με τον αδερφό της, που δεν την αφήνει να παίξει με τα αυτοκινητάκια του. Με τη φίλη της την Αλίκη, που θα της φέρει στα γενέθλιά της μια ηλεκτρική σκούπα-παιχνίδι ενώ της ζήτησε μπάλα ποδοσφαίρου. Με τη δασκάλα της, που πιστεύει πως οι γυναίκες πρέπει να ασχολούνται με την οικογένειά τους και τη δουλειά τους. Με τη γυμνάστρια, που επιλέγει να μάθει χορό στα κορίτσια και ποδόσφαιρο στα αγόρια.

Σε μια εξόρμηση στο πάρκο, η Ρόζα γνωρίζει την Ντρίτα. Τα δυο κορίτσια έχουν κάτι κοινό, την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο. Όταν η  Ρόζα προτείνει στην Ντρίτα να οργανώσουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου μόνο για κορίτσια εκείνη δέχεται με ενθουσιασμό.Η αγωνία για τον επικείμενο αγώνα είναι μεγάλη. Είναι αμφίβολλο αν θα βρεθούν άλλα κορίτσια που ενδιαφέρονται γιαυτό το παραδοσιακά ανδροκρατούμενο άθλημα. Και σίγουρα θα υπάρχουν και κάποια κορίτσια που ακόμα κι αν θέλουν να λάβουν μέρος, θα διστάσουν από φόβο μήπως θεωρηθούν αγοροκόριτσα. Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο της Ρόζας.

Ο Κώστας Μάγος πλάθει μια δυναμική, αποφασιστική ηρωίδα την οποία αποδίδει μοναδικά η Σοφία Παπαδοπούλου μέσα από τις καρτουνίστικες εικόνες της. Η Ρόζα δεν ντρέπεται, ούτε διστάζει να είναι ο εαυτός της. Θυμώνει βέβαια, με την έλλειψη αποδοχής που βιώνει στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον αλλά δεν συμβιβάζεται. Η στάση της μάλιστα, ενδυναμώνει κι άλλα κορίτσια που διστάζουν να εκδηλώσουν τις προτιμήσεις τους. Ο θυμός της μετουσιώνεται σε ορμή κι ενθουσιασμό για την διοργάνωση του πρώτου κοριτσίστικου αγώνα ποδοσφαίρου στην περιοχή.

Μεγάλο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μας, έχει ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας αποτυπώνει τις διαφορετικές αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου της Ρόζας. Άλλοι πιστεύουν κι άλλοι αμφιβάλλουν για την επιτυχία του αγώνα. Κάποιοι σκίζουν τις αφίσες κι άλλοι γράφουν συνθήματα: Tα κορίτσια δεν παίζουν ποδόσφαιρο!

Ο συγγραφέας επιλέγει να αποδώσει τόσο στο σχολείο, όσο και στην οικογένεια στερεότυπες αντιλήψεις ως προς την διαμόρφωση της έμφυλης ταυτότητας, παρόλο που το γενικότερο νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο έχει αλλάξει προς την κατεύθυνση της ισότητας. Ίσως γιατί οι οικογένειες ως μικρά κοινωνικά συστήματα επιβάλλουν περιορισμούς στα μέλη τους και τείνουν να διατηρούν τις δομές τους στην παρούσα μορφή τους  (S. Minuchin 2000:17)*. Στο τέλος βέβαια του αφηγήματος, η γυμνάστρια,συγχαίρει τα κορίτσια για την πρωτοβουλία κι αναλαμβάνει τη διαιτησία του αγώνα ενώ οι γονείς της Ρόζας είναι παρόντες παρόλο που δεν έχουν πειστεί ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που ταιριάζει στα κορίτσια. Η ουσιαστική επικράτηση της ιδεολογίας της ισότητας στις κοινωνίες είναι μια διεργασία που συντελείται σταδιακά.

Το βιβλίο ανήκει στην ενδιαφέρουσα σειρά “Ιστορίες που ζεις δυνατά”. Στην ίδια σειρά ανήκουν και τα εξαιρετικά βιβλία Μαύρο πρόβατο στο Τέξας  και Μπάλα μπαλαρίνα. Αξιόλογοι, βραβευμένοι συγγραφείς γράφουν για θέματα σύγχρονα και επίκαιρα, πιάνοντας τον παλμό της εποχής και τους προβληματισμούς των νέων παιδιών. Οι χαρακτήρες, με τους οποίους μπορούν εύκολα να ταυτιστούν, κυνηγούν τα όνειρά τους, αναμετρώνται με τις δυνάμεις τους, πέφτουν αλλά βρίσκουν τη δύναμη να σηκωθούν, κάνουν ένα βήμα πιο πέρα, ένα βήμα πιο μακριά αλλά πιο κοντά στον εαυτό τους. Θέλουν να ανήκουν κάπου, ή απλά να εκφραστούν, μακριά από επιδόσεις, πρέπει και συμβάσεις. Βιβλία που αξίζει να διαβάσει κανείς καθώς εκτός από την αναγνωστική απόλαυση, δημιουργούν τις προυποθέσεις για την έναρξη μιας ενδοσκόπησης αλλά κι ενός δημιουργικού διαλόγου στην οικογένεις αλλά και τη σχολική κοινότητα, με σεβασμό στη διαφορετικότητα.