“Η ανθρωπιά πρέπει να είναι παντός καιρού”: συνέντευξη του Βασίλη Παπαθεοδώρου

0
867

Πέρασαν 14 χρόνια από τότε που έκανε εκδοτικά την εμφάνισή του με τη Σχολική Παράσταση. Και σε αυτά τα χρόνια, ο Βασίλης Παπαθεοδώρου κατέθεσε στο αναγνωστικό κοινό ισάριθμα βιβλία που κέρδιζαν βραβεία και διακρίσεις, κριτικούς και αναγνώστες. Πολυβραβευμένος, εξαιρετικός χειριστής του λόγου, της πλοκής και της εξέλιξης μιας ιστορίας στο χαρτί, ο Βασίλης Παπαθεοδώρου. Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, το νέο του βιβλίο “Το ημερολόγιο ενός δειλού” ενώ το καλοκαίρι ήρθε “Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο” να υπενθυμίσει ότι δικαίως θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες συγγραφείς. Παράλληλα, πριν λίγες μέρες, ανακοινώθηκε ότι το βραβευμένο του μυθιστόρημα “Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης” συμπεριλήφθηκε στους ετήσιους καταλόγους White Ravens 2014, της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας Μονάχου, με τα 200 καλύτερα παιδικά και νεανικά βιβλία παγκοσμίως για το 2013.  Και όχι μόνο αυτό…Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου ήταν η πηγή μιας μοναδικής εκδοτικής καινοτομίας όπου το elniplex έβαλε με αγάπη το χέρι του και δεν το παίρνει πίσω. Μια συζήτηση που αποκαλύπτει πολλά…
Συνέντευξη στον Απόστολο Πάππο και τη Δώρα Πουρή.

papatheodorou_interview2Βασίλη, καλησπέρα. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τα Φλαμίνγκο. Μου έκανε εντύπωση που για ακόμα μια φορά βρίσκεις ένα σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό ειδησεογραφικό γεγονός, το διανθίζεις μυθιστορηματικά, το πηγαίνεις εκεί που θέλεις κρατώντας έναν άξονα του αληθινού γεγονότος. Το έχεις κάνει με αρκετά σου βιβλία (την Κινέζικη πάπια, το Αϊ-Βασίλης στο Ραντάρ). Πού βρίσκεις αυτά τα πολύ ιδιαίτερα ψήγματα ειδήσεων και σου γίνονται βιβλία; Ενημερώνεσαι κάπου ιδιαίτερα; Πέφτουν απλά στην αντίληψή σου και απλά οι περισσότεροι δεν τα κοιτάμε;
Μπορώ να πω ότι είναι όλα αυτά μαζί. Καταρχάς μου αρέσει και διαβάζω ακόμα εφημερίδα. Δε διαβάζω και πάρα πολύ τα ειδησεογραφικά blog και site και δε μένω μόνο σε αυτά. Μου αρέσει η εφημερίδα που προσφέρει κάποιες άλλες ειδήσεις οι οποίες διαβάζονται με έναν διαφορετικό τρόπο, δε διαβάζονται στα πεταχτά. Και τα Φλαμίνγκο και το Ραντάρ και την Αστεία Επιδημία, τα έχω διαβάσει στην εφημερίδα. Τις Ιπτάμενες Σελίδες τις διάβασα απλώς ως τίτλο σε μια εφημερίδα που ήταν για ένα εντελώς άσχετο γεγονός. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτές οι ειδήσεις στο ίντερνετ είναι στην κατηγορία «περίεργα» αλλά δεν είναι έτσι. Εγώ θα έλεγα ότι είναι στα πιο ανθρώπινα, στα πιο καθημερινά, άσχετα αν είναι με ζώα ή όχι, ίσως κι αυτά που επηρεάζουν τις μικρότερες κοινωνίες και για να είμαι ειλικρινής, αυτό δεν το έχω εξηγήσει στον εαυτό μου, πάντα μου αρέσει να ασχολούμαι με τα πιο μικρά και τοπικά προβλήματα τα οποία ουσιαστικά συνθέτουν τα μεγάλα προβλήματα αν μαζευτούν πολλά. Τα Φλαμίνγκο βασίζονται σε ένα πραγματικό γεγονός…

…στην Καμάργκ έτσι;
…στην Καμάργκ…που έγινε το 2007. Δεν είναι ανάγκη να το διαβάσω πολλές φορές το άρθρο. Αρκεί και μια διαγώνια ανάγνωση, μου μένει αμέσως στο μυαλό. Δηλαδή εντυπωσιάζομαι αμέσως από την είδηση και την κρατώ χρόνια στο μυαλό μου μέχρι να δέσει η ιδέα και να αρχίσω να το ψάχνω.

Τι σε κινητοποιεί στην συγκεκριμένη ιστορία; Σε γοητεύει ότι ένας κρίκος της ισορροπίας πατάει παύση και μπλοκάρει τα πάντα ή κάτι ακόμα παραπέρα;
Βασικά με γοητεύει πάντα το ανθρώπινο κι αφετέρου πως κάποια αρνητικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως είναι η απληστία, η προδοσία ή οι ανίερες συμμαχίες μπορούν να επηρεάσουν σε τόσο μεγάλη κλίμακα τις ζωές των ανθρώπων. Κατά κύριο λόγο με ενδιαφέρει -κι ας μην παρεξηγηθεί αυτό- η κακή πλευρά των ανθρώπων. Τι συνέπειες φέρνει στη ζωή των υπόλοιπων ανθρώπων οι οποίοι είναι αμέτοχοι.

Είναι τόσο θέμα λεπτών ισορροπιών τα πράγματα στο περιβάλλον; Μια μικρή μεταβολή στην επιχειρηματικότητα της περιοχής και τα φλαμίνγκο αμέσως διαμαρτύρονται από τη φύση τους…Είναι όλα τόσο ρευστά;
Φαντάζομαι, χωρίς να είμαι ειδικός, ότι είναι, σε ορισμένα οικοσυστήματα είναι πολύ ρευστά όλα…

Ένα πολύ ιδιαίτερο οικοσύστημα αυτό εκεί, έτσι;
Ναι, βέβαια! Στην ουσία, ενώ φαίνεται ότι είναι οικολογικό δεν το έγραψα για να γράψω ένα οικολογικό μυθιστόρημα αλλά κατά κύριο λόγο πάντα γράφω έχοντας στο μυαλό μου κάτι πολιτικό ή κοινωνικό. Η πολιτική και κοινωνική ανισορροπία μπορεί να οδηγήσει και σε μία οικολογική καταστροφή. Πιστεύω ότι στα περισσότερα βιβλία μου, είναι και ο τρόπος σκέψης μου μάλλον, είναι πιο πολύ πολιτικοποιημένος. Κάθε βιβλίο μου θα έχει ένα τέτοιο στοιχείο της πολιτικής ή της κοινωνίας.

Είναι πολιτική στάση κάθε τι που κάνουμε;
Πιστεύω ότι είναι πολιτική στάση ακόμα κι όταν λέμε ότι δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Δεν έχω καταλήξει αν είναι καλό ή κακό αυτό. Μερικές φορές όταν διαβάζω ή βλέπω ειδήσεις, σκέφτομαι γιατί όλα να είναι πολιτική και όλα οικονομία και να μην είναι τέχνες, ψυχαγωγία ή άνθρωποι απλά. Γιατί τελικά όλα να είναι πολιτική; Είναι πολύ απλουστευμένο αυτό που είπα, ίσως και αφελές. Σίγουρα η εποχή που ζούμε έχει πολύ έντονες πολιτικές διακυμάνσεις αλλά θα προτιμούσα να έχει και διακυμάνσεις άλλων ειδών, ας πούμε νέα ρεύματα στην τέχνη, καλλιτεχνικές ή εκπαιδευτικές διακυμάνσεις. Κάπου κι εμένα δηλαδή δε μου αρέσει όλη η ζωή μου να περιστρέφεται γύρω από τον οικονομικό ή τον πολιτικό παράγοντα.

papatheodorou_interview3Η Λίντσευ και ο Πολ, οι επιστήμονες στα Φλαμίγνκο, είναι οι άνθρωποι που αναζητούν την αλήθεια, να ξεμπλέξουν το κουβάρι που τυλίγει μια υπόθεση, ένα σύμβολο ας πούμε ανθρώπων που προσπαθούν ή είναι απλά δύο συνεπείς, ιδεολόγοι άνθρωποι που κάνουν σωστά αυτό που κάνουν; Γιατί είναι ήρωές σου και σε προηγούμενο βιβλίο σου…
Είναι και σε προηγούμενο και μάλλον θα είναι και σε επόμενο. Έχω άλλες δύο ιστορίες στο μυαλό μου με αυτούς.

Ε, αποκαλύψεις στο elniplex…(γέλια)
Λίντσευ και Πολ ήταν μάλιστα ένα αγγλικό συγκρότημα της δεκαετίας του 70’ (γέλια)…Η Λίντσευ και ο Πολ προσπαθούν να είναι δύο καθημερινοί άνθρωποι, δύο επαγγελματίες που έχουν μέσα τους βαθιά την αίσθηση και της συνέπειας και της ευθύνης των πράξεών τους αλλά και μία ξεχωριστή ηθική, ένα ήθος. Κι αυτοί είναι οι άξονες πάνω στους οποίους βαδίζουν. Είναι πρωταγωνιστές; Είναι και δεν είναι. Στην Κινέζικη Πάπια ήταν πρωταγωνιστές οι πάπιες, στα Φλαμίνγκο είναι η φύση. Είναι δύο άνθρωποι, που κατά κάποιο τρόπο τους έχω βαφτίσει πρωταγωνιστές. Θέλω να είναι δύο κουκίδες σταθερότητας και συνέπειας σε έναν κόσμο που οικολογικά είναι ασταθής.

Είχα διαβάσει μία έρευνα που έλεγε ότι η διαφορά των λαών που προόδευσαν περισσότερο από άλλους δε βρίσκεται στο dna αλλά στο ότι είχαν πολύ υψηλή την αίσθηση του καθήκοντος. Είναι και ο Πολ με τη Λίνσευ τέτοιοι άνθρωποι; Παίζει ρόλο αυτό το πράγμα; Αν ο καθένας μας έκανε αυτό που έπρεπε στον τομέα του, θα καταφέρναμε κάτι καλύτερο;
Θέλω να προσθέσω και μια άλλη διάσταση. Τη διάσταση των ορίων. Και στα δύο βιβλία υπάρχει μια ανισορροπία ορίων. Όλες οι προηγμένες κοινωνίες, όπως οι σκανδιναβικές ας πούμε, δεν είναι, φαντάζομαι, χωρίς να τους ξέρω, μόνο η αίσθηση του καθήκοντος όσο η αίσθηση των ορίων. Γιατί μπορούμε να πούμε ότι και η Αμερική είναι ένα κράτος προηγμένο αλλά σαν κοινωνία δεν είναι τόσο προηγμένη γιατί εκεί δεν υπάρχει τόσο βαθιά η αίσθηση των ορίων. Μπορεί να υπάρχει η αίσθηση του καθήκοντος αλλά όχι των ορίων. Με τα όπλα, την εγκληματικότητα, ότι είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο δημοκράτες πάνω στη γη. Αλλά δεν υπάρχει η αίσθηση των ορίων. Οι άλλοι έχουν πιο καλά δομημένο το μέχρι που φτάνουν αυτοί και μέχρι που δίνουν το δικαίωμα στον άλλον να φτάσει. Κάπως έτσι το βλέπω χωρίς και πάλι να είμαι σίγουρος.

Τι περιμένουμε σε βιβλίο;
Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει ένα άλλο βιβλίο μου, στη σειρά Γέφυρες, δηλαδή απευθύνεται σε εφήβους και νέους, με θέμα το bullying. Είναι γραμμένο σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Θέλω να γίνει κατά κάποιο τρόπο, άτυπα, μία τριλογία με τη Διαπασών, το τωρινό και ένα ακόμα που θα προκύψει στο μέλλον τα οποία να περιγράφουν τους σημερινούς νέους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων, ιδεολογιών και ιδεοληψιών που κινούνται στη σύγχρονη Ελλάδα.

Το bullying υπήρχε πάντα έτσι; Και μάλλον ο όρος είναι πιο καινούριος…
Ακριβώς! Ναι!

Γιατί οι κοινωνίες ευαισθητοποιήθηκαν τώρα πολύ με αυτό; Τους απασχόλησε παραπάνω; Έγιναν κάποιες αντιδράσεις νέων πιο ακραίες;
Αυτό πράγματι με έχει απασχολήσει κι εμένα. Δε ξέρω. Φαντάζομαι ότι κάποιες κοινωνίες έχουν γίνει λίγο πιο «politically correct» ως υστερικές. Και παλιά στην Ελλάδα γινόντουσαν διάφορες «πλάκες» ως χοντράδες αλλά απουσίαζε κάτι. Η κακία! Φαντάζομαι ότι το καινούριο στοιχείο που έχει προστεθεί αυτές τις μέρες είναι η κακία. Δηλαδή κάποιος το κάνει κάποιος με σκοπό να βλάψει. Παλιά το έκανε κάποιος με σκοπό την πλάκα, το χαβαλέ, όσο χοντρό και να ήταν. Όταν κάποιος σπρωχνόταν στο ποδόσφαιρο, γινόταν γιατί απλά έπαιζε ποδόσφαιρο. Τώρα αν σπρώξει κάποιος τον άλλον, πολλές φορές τον σπρώχνει για να τον χτυπήσει. Πιστεύω ότι το καινούριο στοιχείο είναι η κακία.

Είναι δείγμα ότι οι δυτικές κοινωνίες κυρίως νοιάζονται περισσότερο να προστατέψουν το άτομο, την ιδιαιτερότητά του την ακεραιότητά του; Γίνονται ομιλίες, λαμβάνονται πρωτοβουλίες…
Ένα σημείο είναι η πρόληψη. Ένα άλλο είναι η προστασία των πιο αδύναμων ατόμων. Ένα άλλο όμως πολύ σημαντικό στοιχείο για μένα, που έχει έρθει ως όρος στο προσκήνιο, είναι η απενοχοποίηση των κοινωνιών. Μιλάμε συνέχεια για το ίδιο πράγμα, ανεχόμενοι το ίδιο πράγμα, μιλάμε συνέχεια νομίζοντας ότι το ξορκίζουμε και νομίζοντας ότι κάτι κάνουμε. Στην ουσία δεν κάνουμε τίποτα. Άμα δεν πράξεις, με τα λόγια και το ευχολόγιο, με τα σεμινάρια κι όλα αυτά, λίγα πράγματα καταφέρνεις. Πιστεύω ότι και η απενοχοποίηση και ότι θέλουμε να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι ενώ στην ουσία δεν κάνουμε τίποτα, παίζει κι αυτό ένα ρόλο στο ότι έχει γιγαντωθεί όλη αυτή η κουβέντα γύρω από το bullying. Ένα υπαρκτό πρόβλημα, όπως είπαμε πριν είναι η κακία, είναι και η έλλειψη των ορίων αλλά από την άλλη μεριά θεωρώ εξίσου κακό το ο,τιδήποτε γίνεται να ονομάζεται bullying γιατί τότε δίνει συγχωροχάρτι στο πραγματικό bullying.

Τίτλο έχουμε;
Το ημερολόγιο ενός δειλού.

papatheodorou_interview4Από ό,τι ξέρω πηγαίνεις σε πολλά σχολεία, γυμνάσια και λύκεια κυρίως. Σου μιλούν γι αυτά τα θέματα είτε οι καθηγητές είτε τα παιδιά;
Όχι! Έχω πιάσει σκηνές bullying κι αυτό ήταν ένα ερέθισμα για να γράψω αυτό το βιβλίο. Μου έχει μιλήσει και φίλος μου για την κόρη του που ήταν θύμα στο σχολείο. Ούτως ή άλλως όλοι τα έχουμε ζήσει. Κι εγώ παλιά, όταν ήμουνα μικρός, υπήρξα κατά κάποιο τρόπο θύμα και η αδερφή μου και άλλα παιδιά, γνωστοί και φίλοι. Αλλά να έρθει κάποιος να κάνουμε κουβέντα για το bullying στο σχολείο δεν έχει γίνει, όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά γιατί η θεματολογία των βιβλίων μου ήταν διαφορετική.

Οπότε τώρα μάλλον θα είναι αφορμή…
Ακριβώς!

Βασίλη να ανοίξουμε μια μικρή ενότητα για τη Βιρτζίνια. Το «Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Αϊ-Βασίλης» κυκλοφόρησε πέρυσι το Νοέμβριο. Ένα βιβλίο που όπως είδαμε κι εμείς αγαπήθηκε πολύ, βραβεύτηκε τον Απρίλιο στον Ελληνικό Κύκλο, λίγο αργότερα πήρε και το βραβείο του Αναγνώστη. Πάλι μια πραγματική ιστορία, πολύ ιδιαίτερη. Πώς έρχεται στην αντίληψή σου η ιστορία της Βιρτζίνια Ο’ Χάνλον;
Απλά την είδα στην τηλεόραση τα Χριστούγεννα του 1977. Οι γονείς μου εργάζονταν μακριά, έμενα με τη γιαγιά και τον παππού. Αν την έβλεπα μαζί με την οικογένειά μου δε ξέρω αν θα με εντυπωσίαζε τόσο. Τότε μου έλειπαν οι γονείς μου, η οικογένειά μου και ρουφούσα την κάθε στιγμή από τις δεκαπέντε μέρες που ήμουνα μαζί τους, το ο,τιδήποτε, ακόμα και μία βόλτα για να ψωνίσουμε με το αμάξι ενώ έβρεχε μπορεί να μου έκανε την ίδια εντύπωση. Εκείνα τα κινούμενα σχέδια με είχαν εντυπωσιάσει γιατί μου είχαν δώσει την αίσθηση της ζεστασιάς και της οικογενειακής θαλπωρής που μου είχε λείψει εκείνη την εποχή. Μπορεί άμα τα έβλεπα το 1976 να μη μου έλεγαν αυτό το πράγμα. Είναι και η ιστορία, είναι μια πολύ ανθρώπινη και ιδιαίτερη ιστορία, αλλά είναι και οι συνθήκες. Όλα είναι και θέμα συνθηκών.

Και είναι ένα γραμμάτιο αυτή η ιστορία που το ξοφλάς 35 χρόνια μετά.
Ναι και χαίρομαι!

Πότε αποφάσισες όμως ότι θα το ξοφλήσεις;
Από τότε, αμέσως!

Αφού δεν ήσουν συγγραφέας…
Δε ξέρω. Αλλά είπα ότι αυτήν την ιστορία θέλω να τη γράψω. Δεν το έχω πει για άλλο πράγμα, ότι θέλω να γράψω το Σκούμπι Ντου, τον Αστερίξ ή τη Χάιντι. Για μία φορά στη ζωή μου το είπα για αυτό το πράγμα κι έκτοτε για κανένα. Ότι έχω δει πράγματα που έχω ζηλέψει και βιβλία άλλων συγγραφέων και έχω πει «αχ τι ωραία θα ήταν να τα έχω γράψει εγώ». Πολλά πράγματα με εντυπωσιάσει και με έχουν επηρεάσει. Δηλαδή «Ο Άρχοντας των Μυγών» και «Ο Φύλακας της Σίκαλης» έχω συνειδητοποιήσει ότι με έχουν επηρεάσει συγγραφικά. Δεν έλεγα όταν το διάβαζα «μακάρι να το ‘χα γράψει εγώ». Η Βιρτζίνια δε με έχει επηρεάσει συγγραφικά αλλά έλεγα «μακάρι να είχα πει εγώ αυτήν την ιστορία. Θα μου άρεσε να είμαι εγώ αυτός που την έλεγε».

Και την είπες την ιστορία…
Την είπα την ιστορία…

Και πολλοί λένε ότι την είπες και καλά…
Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα και να έλεγαν ότι την είπα κι άσχημα την ιστορία, μου αρκεί που την είπα κατά τρόπο που εμένα με ευχαρίστησε, μπορεί να μην άρεσε και σε κανέναν. Μου αρκεί δηλαδή πως μου άρεσε όπως την είπα, ανεξάρτητα από το πώς φάνηκε στους άλλους και επίσης μου άρεσε ότι δεν περίμενα πως θα το έκανα μετά από 35 χρόνια κάτι που είχε θαφτεί στη μνήμη.

Η αληθινή Βιρτζίνια είπε ότι «εγώ δεν έκανα τίποτα, το σπουδαίο το έκανε ο Φράνσις Τσερτς με την απάντησή του». Τι το γοητευτικό είχε η Βιρτζίνια για σένα, καθώς είχες μεγαλώσει πια; Ήταν μόνο το γράμμα ή και αρκετά άλλα;
Όχι, δεν ήταν μόνο αυτό γιατί τότε θα έμενα μόνο σε αυτό. Τα κινούμενα σχέδια που είχα δει ήταν μόνο το γράμμα και η απάντηση. Αλλά έπιασα δύο ανθρώπους, τη Βιρτζίνια κατά κύριο λόγο και λιγότερο το Φράνσις Τσερτς. Ο Φράνσις Τσερτς επηρεασμένος από το παρελθόν του απαντά αυτό το πράγμα στο μέλλον του και η Βιρτζίνια εισπράττοντας αυτήν την απάντηση διαμορφώνει το μέλλον της. Ο άνθρωπος αυτός είχε ένα ήθος και μια συνέπεια από τον αμερικάνικο πόλεμο, το μετέφερε στο γράμμα και έδωσε έτσι σκοπό ζωής και ήθος και συνέπεια σε ένα άλλο παιδί που δεν τα είχε διαμορφώσει ακόμα. Προσπάθησα σε αυτό το βιβλίο κατά κύριο λόγο να υπάρχει μία γραμμή ήθους. Ότι μπορεί να περνάνε πόλεμοι, ρατσισμοί, φτώχειες, εγκληματικότητες, να χώρισε η Βιρτζίνια, να μην ήταν εύκολη η ζωή της, ειδικά ως μάνα μόνη, αλλά τελικά εξαρτάται από εμάς να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας. Ίσως αυτό είναι το μήνυμα. Η ανθρωπιά πρέπει να είναι παντός καιρού.

papatheodorouinterΠαγκόσμιοι πόλεμοι, φυλετικές διακρίσεις και ρατσισμός, αλλαγή των κοινωνιών. Πώς ένας άνθρωπος μένει και κρατάει το μέσα του αλώβητο και δε γίνεται «παρτάκιας» κι «ωχ αδερφέ» μέσα σε τέτοιες συνθήκες; Η Βιρτζίνια είναι πάντα αυτή που πρέπει για όλους…
Με είχε εντυπωσιάσει πριν κάποια χρόνια ο Ρομπέρτο Μπενίνι που πριν λίγα χρόνια είχε πάρει το Όσκαρ Α’ αντρικού ρόλου για το Η ζωή είναι ωραία κι όταν σηκώθηκε να παραλάβει το Όσκαρ είπε «ευχαριστώ τους γονείς μου που μου έδωσαν το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου δώσει κανείς. Τη φτώχεια». Αυτό μου άρεσε πολύ σαν ατάκα. Στο Μπενίνι ήταν η φτώχεια. Στη Βιρτζίνια ήταν ένα γράμμα. Μερικές φορές αυτό που σε καθορίζει σαν άνθρωπο μπορεί να είναι ένα γεγονός, ίσως και τυχαίο κι είναι η δύναμη αυτού του γεγονότος τόσο δυνατή ώστε να σου δώσει σπίθα για μια ολόκληρη ζωή. Αυτό συμβαίνει βέβαια και στον αρνητικό βαθμό, ίσως και πιο εύκολα.

Έρχονται τώρα λοιπόν και οι τρελοί από το elniplex και σου προτείνουν να το κάνουν θεατρικό έργο…
Ίσως είναι αναμενόμενο και τετριμμένο να πω ότι με χαροποιεί και είναι μεγάλη τιμή κτλ. Για μένα είναι μία πρόκληση όλο αυτό το νέο είδος συνεργασίας και κατά κάποιο τρόπο μαθαίνω κι εγώ απ’ όλο αυτό το πράγμα. Έχοντας διαβάσει τα θεατρικά, πήγα κι εγώ ένα βήμα μπροστά για πράγματα τα οποία δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα γίνουν έτσι, πέρα ασφαλώς από το ότι είναι τεράστιο κομπλιμέντο να δουλεύει κάποιος το βιβλίο μου κι όχι μόνο το elniplex αλλά και ο οποιοσδήποτε άλλος ή ακόμα και το παιδί που θα το διαβάσει.
Πέρα από το elniplex του οποίου ήταν δική του ιδέα και υλοποίηση, κάπως εκ του μακρόθεν το έχω αγκαλιάσει κι εγώ με το δικό μου τρόπο. Το νιώθω κάπως σα δεύτερο «παιδί» μου.

Πώς αισθάνεσαι που θα μπουν τα δύο αυτά έργα σου σε αρκετές τάξεις;
Προφανέστατα είναι μεγάλη χαρά να δουλευτεί σε όλες τις τάξεις. Για μένα είναι και διπλή χαρά γιατί όλο αυτό το concept που άρχισε το 1977, αφενός συνεχίζεται, αφετέρου αμπαλάρεται υπερβολικά πολυτελώς και παίρνει μία τροπή την οποία δεν περίμενα ειδικά για αυτήν την ιστορία. Ίσως όχι τόσο πολύ για το «Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη» που με τιμάει και αυτό προφανώς αλλά η Βιρτζίνια έχει άλλο συναισθηματικά βάρος για μένα. Με συνδέει κατά κάποιο τρόπο με το παρελθόν, όχι με μια περίοδο, αλλά με μια συγκεκριμένη στιγμή, τα Χριστούγεννα του 77’, μία μέρα, ένα απόγευμα από εκείνα τα Χριστούγεννα.

Να ευχηθούμε καλά βιβλία σε σένα και καλές παραστάσεις στους εκπαιδευτικούς…
Είμαι σίγουρος ότι οι εκπαιδευτικοί διαβάζοντας και το βιβλίο και τη θεατρική διασκευή θα βρουν διαφορετικά στοιχεία και στο ένα και το άλλο. Και τι εννοώ με αυτό; Εγώ όταν διάβασα τη θεατρική διασκευή, μου φάνηκε ότι διάβαζα κάτι πάρα πολύ φρέσκο, κάτι πάρα πολύ καινούριο και δημιουργικό. Πρώτα απ’ όλα είναι δύο θεατρικές διασκευές οι οποίες έχουνε υπερβολικό χιούμορ το οποίο δε βρίσκεται και τόσο πολύ μέσα στα ίδια τα βιβλία. Ίσως λίγο περισσότερο στον Αϊ-Βασίλη. Δηλαδή έπιασα τον εαυτό μου να γελάει. Είναι μία από τις λίγες φορές που γίνεται ερασιτεχνικά τόσο επαγγελματική δουλειά με πολύ μεράκι και αγάπη που απευθύνεται σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό. Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει μέσα από αυτές τις δύο διασκευές όπως ο καθένας θέλει τη Βιρτζίνια και τον Αϊ-Βασίλη. Είναι από τα θεατρικά που αφήνουν βαθμούς ελευθερίας και διαφορετικές αναγνώσεις στους εκπαιδευτικούς που θα ασχοληθούν μαζί του. Πιστεύω ότι θα το χαρούν, πέρα από τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά, και οι γονείς οι οποίοι θα χαρούν και την ίδια την παράσταση πέρα από το παιδί τους γιατί είναι πολύ σπιρτόζικο το κείμενο. Το διάβασα και πράγματι εντυπωσιάστηκα. Δεν είμαι εκπαιδευτικός, δεν έχω στήσει παράσταση αλλά μπορώ να πω ότι μετά από αυτά τα δύο θεατρικά μου άνοιξε κι εμένα η όρεξη…

Βασίλη, σε ευχαριστούμε πολύ για όλα…
Εγώ ευχαριστώ!

4666_1150927647901_1892143_n