Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια, του Βασίλη Παπαθεοδώρου

0
394

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου. Η μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, Λένα Μανιέ, εξαφανίζεται, δεν επιστρέφει σπίτι της. Κανείς δεν το ‘χε δει να έρχεται. Κανείς δεν το ‘χε δει γιατί κανείς δεν ήθελε να δει πού εμπλέκεται σε όλο αυτό.

Ακολουθούν αλυσιδωτές μικροεκρήξεις, μικρά σύμπαντα που εκρήγνυνται και όλα σχετίζονται με τον γαλαξία της Λένας. Οι σχέσεις κλονίζονται, οι συσχετισμοί εκτός και εντός σου διαταράσσονται, οι σκέψεις αναποδογυρίζουν, οι δεύτερες σκέψεις διακοσμούνται και αναφλέγονται. Ενοχές και τύψεις αναδύονται και ξαναβυθίζονται, αλληλοκατηγορίες κινούνται δαιμονικά στα τρίγωνα του περίγυρου της εξαφανισμένης Λένας. Φίλοι και συγγενείς, συμμαθητές και καθηγητές, όλοι θέτουν εαυτόν σε ένα εδώλιο φροντίζοντας για αρχή να τον δικαιολογήσουν, αν όχι να τον αθωώσουν βροντερά. Ένα δεν ξέρω, δεν ήθελα, δεν κατάλαβα, δεν ένιωσα πλανιέται παντού. Και σχεδόν τρεις μήνες μετά όλα έχουν αλλάξει.

Πώς τα μαθαίνουμε όλα αυτά; Μέσα από εννιά πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις. Είναι ο Νίκος, ο πρώην, ο Σταύρος ο κολλητός του, η Παναγιώτα η κολλητή της, η καθηγήτρια Θεοδώρα Παπαλάμπρου, ο Αντώνης, πατέρας της κολλητής της, ο Χρήστος ο μεγάλος αδελφός, η Δήμητρα η μικρή της αδερφή, η θεία Νατάσσα, η αστυνομικός που χειρίζεται την υπόθεση. Όλοι αποκαλύπτουν τον εαυτό τους και σαν παζλ χτίζουν μέσα από τις αφηγήσεις τους τον  χαρακτήρα της εξαφανισμένης Λένας, την απαστράπτουσα τοξικότητα της οικογένειας και του στενού περιβάλλοντός της, το παρασκήνιο των επιλογών της, το “πώς γυρίστηκε” των συμπεριφορών που την έσπρωξαν στον γκρεμό. Σαν παζλ δομείται επίσης το μερίδιο ευθύνης του καθενός που τώρα βλέπει σε εκείνες τις μικρές, “ασήμαντες”, επιπόλαιες συμπεριφορές του απέναντι στη Λένα ένα ενοχικό κομμάτι να τον σιγοτρώει και εκείνα τα “έλα μωρέ” πειράγματα και αγγίγματα και λόγια και προστριβές να έχουν γυρίσει την κάνη τους προς το πρόσωπό του.

Την ίδια στιγμή, αυτοί οι εννιά τραβούν εν αγνοία τους μια καθαρή φωτογραφία της σημερινής Ελλάδας. Μια χώρα θεάματος, όπου το δράμα και η οδύνη πουλάνε, όπου η απώλεια γίνεται από συνδικαλιστικό παιχνίδι μέχρι ποστ στα σόσιαλ μίντια, όπου περιμένουμε στη γωνία τους Πακιστανούς μήπως είναι αυτοί οι δράστες γιατί αν είναι Έλληνες είναι αλλιώς τα πράγματα. Με ανθρώπους κατά κύριο λόγο ευκαιριακούς, που δρουν δίχως εμβάθυνση, δίχως αύριο, πιστεύοντας ότι τίποτα δεν αφήνει αποτύπωμα στους άλλους. Μια κοινωνία πρόσκαιρη που φέρεται με προσωρινότητα έναντι αναλώσιμων ανθρώπων.

Το Young Adult δραματικό μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου δεν είναι ένα κλασικό εφηβικό βιβλίο. Έχει μια θεατρική δομή διαδοχικών εσωτερικών μονολόγων που παραπέμπει στις αστυνομικές αποτυπώσεις της Άγκαθα Κρίστι όπου όλοι είναι υποψήφιοι για το έγκλημα και ίσως εν τέλει όλοι να το έχουν διαπράξει. Αυτή η θεατρική δομή, η άγνοια του καθωσπρεπισμού, η υπέρβαση του καλού και του κακού, το κάνουν ένα διηλικιακό μυθιστόρημα που διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον από κάθε αναγνώστη 14-15+. Και η απουσία της μίας οπτικής (οπτική του άλλου) ανοίγει το πλάνο στο πόσο σχετική είναι η αλήθεια και πόσο μονοπλάνο είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε σχεδόν όλοι.

Εκδόσεις Καστανιώτη. Δυνατή πρόταση, σκληρό, καθαρό βιβλίο.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Αγόρασέ το
Τίτλος: Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια
Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εκδόσεις: Καστανιώτης, Νοέμβριος 2018
Σελίδες: 240
Μέγεθος: 14 Χ 21
ISBN: 978-960-03-6465-1