Το παλιόπαιδο, της Αγγελικής Δαρλάση

1
1252

Τίτλος: Το παλιόπαιδο
Συγγραφέας: Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφηση: Ίριδα Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Πατάκης
Αναγραφή στους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ (2/4/2015)
Βραβείο σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση (picture book ή album) για την εικονογράφηση και για το κείμενο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2015 (2-4-2015)
ISBN: 978-960-16-5876-6

Αγόρασέ το

topaliopaido_cover“Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε ένα δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου.”
Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, ιδρυτής του El Sistema

Ο Φέλιξ. Ένα όνομα. Στα λατινικά σημαίνει ευτυχισμένος. Ω, τι ειρωνεία! Ο Φέλιξ είναι δυστυχής. Ο πατέρας του λείπει συνέχεια. Είτε ψάχνει για δουλειά είτε βρίσκει και δουλεύει εξοντωτικά. Η μητέρα του είναι άρρωστη.  Τροφή στο στομάχι μπαίνει αραιά και που. Ρούχα 2-3 ίδια, για όλες τις ώρες. Ένα παντελόνι που του πεφτε κοντό, μια μπλούζα που του πεφτε στενή, ένα παλτό που του πεφτε μεγάλο. Ένα καρβέλι και δυο κάλτσες που ήρθαν στα χέρια του ενώ “ανήκαν” αλλού του χρέωσαν το παρατσούκλι “Παλιόπαιδο”. Να τον ακολουθεί, να τον στοιχειώνει. Να είναι είναι η ταυτότητά του.

“Όταν αυτό το παλτό θα σου κάνει, θα πει πως ήρθε η ώρα να φύγεις από δω και να γίνεις κι εσύ…Κάποιος”, του ΄χε πει η μάνα του. Δεν άργησε να τον πλησιάσει η μοίρα του. Ο Ραούλ ήταν η μοίρα. Τον πλησίασε. Τον μύησε στις συμμορίες που σαν σχολειά λειτουργούσαν σε κάθε γειτονιά. Έκλεβαν από εκείνους που είχαν ή φαίνονταν να είχαν περίσσευμα. Για να ζήσουν, για να διασκεδάσουν τη θλίψη τους, για να αποκτήσουν ταυτότητα, να νιώσουν κάποιοι, να τους φοβούνται. Πόσο ωραίο ήταν να είσαι κάποιος, να σε φοβούνται με το σιδερικό στο χέρι!

Όμως ο Ραούλ είχε κι άλλη μοίρα, μια δεύτερη που σήκωσε το δικό της όπλο και μονομάχησε με την πρώτη. Ένα βιολί κέρδισε ένα όπλο καθώς διασταυρώθηκαν σε κάποιον δρόμο. Γιατί με αυτό θα “σκότωνε” καλύτερα. Γιατί με αυτό πρώτο θύμα θα ήταν ο παλιός του εαυτός, που δεν έβρισκε όνειρα, που δεν του έδιναν όνειρα.

Η δεύτερη μοίρα του λεγόταν Χοσέ Αντόνιο και ήταν μουσικός και “τρελός” όπως λέμε όσους χαρίζουν καλή μοίρα σε άλλους ανθρώπους. Ήταν το πρώτο και τελευταίο θύμα κλοπής του Φέλιξ. Κι αν το σκεφτείς καλά, θύμα κλοπής ήταν ο Φέλιξ. Του έκλεψαν δίχως να καταλάβει το πιστόλι της συμμορίας και στα χέρια του φύτεψαν ένα βιολί, έναν νέο εαυτό κι ένα όνειρο.

Ο Φέλιξ έφυγε από τις συμμορίες. Το ίδιο και μερικές ακόμα χιλιάδες παιδιά της Βενεζουέλας. Γιατί κάποιες φορές αρκεί να βρεθεί στο δρόμο σου ένας και μόνο χαρισματικός άνθρωπος για να αλλάξει τη ζωή και τη μοίρα σου.

Το τελευταίο βιβλίο που παρουσιάζει το elniplex για το 2014 δεν είναι διόλου τυχαία επιλογή. Γιατί είναι μια από τις πιο τρυφερά σκληρές και ρεαλιστικές ιστορίες που διάβασα ποτέ. Το σκληρό πρόσωπο της Βενεζουέλας (μη σας μοιάζει μακρινή η χώρα) και της φτώχειας όλου του κόσμου στο απόλυτο κοντράστ της ποιητικής αφήγησης της Αγγελικής Δαρλάση. Χαϊδεύει η συγγραφέας τις λέξεις με τρυφερότητα σα να σκουπίζει το δάκρυ από το μάγουλο των Φέλιξ όλης της γης. Όχι των Φέλιξ που αδικούν τον εαυτό τους και μπλέκουν στα γρανάζια της (μικρο)εγκληματικότητας/παραβατικότητας για να αγοράσουν νέο κινητό, αναγνώστη μου. Μα των Φέλιξ που γεννήθηκαν σε μέρος άγονο από ανθρώπους, φτωχό σε πολιτικές αποφάσεις και με σκισμένη τη σελίδα που γράφει “παιδικά όνειρα”. Που ένα κλεμμένο καρβέλι σε κάνει Γιάννη Αγιάννη και το “Παλιόπαιδό” στο κρεμάνε κουδούνι ώσπου να πεις “Κόλαση μου, μη φεύγεις. Τώρα έμαθα κοντά σου”.

Η αψεγάδιαστη αφήγηση της συγγραφέως που τσιμπάει λέξη λέξη την καρδιά του αναγνώστη έχει μερικούς ακόμα συμμάχους. Είναι το υπέροχο αισθητικό αποτέλεσμα των εκδοτών. Όταν αγγίζω τέτοιο υπέροχης ποιότητας λευκό χαρτί, θέλω να βρω κορνίζα και να κρεμάσω το βιβλίο σαν πίνακα.

Οι αληθινοί πίνακες όμως βρίσκονται μέσα στο βιβλίο. Η Ίρις Σαμαρτζή έχει κάνει υπέροχη δουλειά. Δεν είναι μόνο οι γκριζόμαυρες αποχρώσεις που τις διακοσμεί με αυτό το ευρηματικό κόκκινο που κινεί τις ζωγραφιές στις λεπτομέρειές τους. Ούτε η αλληλεπιδραστική σχέση που αναπτύσει με το κείμενο της Α. Δαρλάση. Είναι η συνολική προσέγγιση που έχει κάνει στην ιστορία του “Παλιόπαιδου” που καθιστά την εικονογράφησή της ένα ξεχωριστό έργο μέσα σε ένα άλλο. Κι αυτό το κάνουν συγκεκριμένοι εικονογράφοι-καλλιτέχνες στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η Ι. Σαμαρτζή είναι μία από αυτές.

Όταν πιάνω στα χέρια μου κομψότεχνημα, το γράφω, αγαπητέ μου αναγνώστη. Μην το αγοράσεις. Πήγαινε σε ένα βιβλιοπωλείο και ξεφύλλισέ το. Κι αν σφάλλω, εγώ θα στο κάνω δώρο.

Η ιστορία του “Παλιόπαιδου” είναι εμπνευσμένη από τα πεπραγμένα του μουσικού και οικονομολόγου Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου ο οποίος το 1975, μαζί με άλλους εθελοντές δασκάλους έφτιαξε την πρώτη ορχήστρα βασισμένη στον διαφορετικό τρόπο εκμάθησης της μουσικής αλλά και στην αρχή του για απεμπλοκή ουσιαστικά χιλιάδων παιδιών από τη φτώχεια, τη νεανική εγκληματικότητα και τον κοινωνικό αποκλεισμό των παραγκουπόλεων του Καράκας με τα σπίτια από λαμαρίνες και λάσπη στο τούβλο. Σ’ ένα γκαράζ, με λίγα όπλα και πολλή θέληση, ο 75 χρονος σήμερα Αμπρέου έκανε την πρώτη του πρόβα με 11 μόλις παιδιά. Το δημιούργημά του, το El Sistema, κατόρθωσε να αριθμεί σήμερα πάνω από 150 παιδικές και νεανικές ορχήστρες με πάνω από 500.000 χιλιάδες παιδιά της Βενεζουέλας μέλη τους. Τα παιδιά εγγράφονται στους κατά τόπους “Πυρήνες¨όπως ονομάζονται και δηλώνουν τι όργανο θέλουν να παίξουν το οποίο τους δίνεται δωρεάν. Κάθε παιδί πληρώνει 5 ευρώ το χρόνο ως κόστος συμμετοχής. Στο El Sistema, οι μαθητές δεν διδάσκονται μόνοι αλλά ενταγμένοι σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα όπου μαθαίνουν στην πράξη, παίζοντας.

Το El Sistema έχει ταξιδέψει τις αρχές του σε πάνω από 50 χώρες του κόσμου και έχει καθιερώσει τη Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ ως μία από τις δέκα καλύτερες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου. Και η μεγαλύτερη νίκη του El Sistema, θεωρώ, δεν είναι καν ότι έχει βγάλει από το δρόμο και το πιστολίδι 500.000 παιδιά. Είναι η απάντηση του Αμπρέου όταν τον ρώτησε ο Έλληνας δημοσιογράφος Γιώργος Αυγερόπουλος (Εξάντας, 30-1-2013) αν πέτυχε τους αρχικούς στόχους του. “Όχι…Για μένα, μόλις αρχίζουμε…”

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

***

darlasiaggeliki_feat2Η Αγγελική Δαρλάση γεννήθηκε το 1973 σε ένα γκραν καλοκαίρι όπου έξω ο τζίτζικας έσκαγε και ο μέρμηγκας δούλευε ακάματος. Στη διασταύρωση αυτή λοιπόν του έξω καρδιά καλλιτέχνη της ζωής και του εργατικού, προνοητικού αχθοφόρου ήρθε στον κόσμο μαζί με την πένα της που πορϊόντος του χρόνου μεταλλάχθηκε σε πληκτρολόγιο. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειάς της. Μετά έγινε η πρώτη μαθήτρια στην τάξη, μετά η πρώτη που διόρθωνε εκθέσεις των συμμαθητών της και ακολούθως η πρώτη που έγινε σταρ διορθώνοντας εκθέσεις που οι καθηγητές τις βλέπουν και βγάζουν εξανθήματα ολούθε. Τα σημάδια, οι πρώιμες βραβεύσεις, οι μάντεις της εποχής αλλά κυρίως ο νους της την έταξαν στην πεζογραφία. Διάβαζε πολύ είναι η αλήθεια από αυτή, αλλά οι καθηγητές της είχαν άλλη άποψη: “κόψε βρε παιδί μου να διαβάζεις εξωσχολικά βιβλία. Και προς θεού μη διαβάζεις ποίηση. Όχι ποίηση”. Τους έκανε το χατήρι για λίγους μήνες για να μπει στο πανεπιστήμιο. Αλλά ως εκεί ήταν. Ξανακύλησε με ισχυρότερες δόσεις, με ισχυρότερες θεάτρου και σκηνοθεσίας και άλλα τέτοια.

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Σπούδασε θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας ενώ παράλληλα δούλεψε ως μπαργούμαν, ενδύτρια, βοηθός σκηνοθέτη, επιμελήτρια προγραμμάτων σε θέατρα και δειλά δειλά ξεκίνησε να σκηνοθετεί και να μεταφράζει θεατρικά έργα. Ακολούθως, μεταπτυχιακές σπουδές στις παραστατικές τέχνες στο Λονδίνο, στο The Central School of speech and drama και ακόμα πιο ακολούθως η νόστος του Οδυσσέα στο αίμα και επιστροφή στην πατρίδα. Εργάστηκε ως θεατρολόγος σε σχολεία (δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) κι αργότερα σε ΙΕΚ και ΚΕΕ, ως βοηθός σκηνοθέτη σε θέατρο και κινηματογράφο, ενώ παράλληλα σκηνοθετούσε δικές της παραστάσεις. Κατά καιρούς εργάστηκε ως υπεύθυνη οργάνωσης καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, μουσικών-θεατρικών θεαμάτων και παράλληλα σε μετάφραση, προσαρμογή διαλόγων, σε επιμέλεια ή/και σύνθεση κειμένων (θέατρο, φεστιβάλ, τηλεόραση).

To 1999 συνίδρυσε την Oμάδα θεάματος “Η Άλλη πλευρά” και το 2006 με τον συνθέτη Χρήστο Αλεξόπουλο την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Puzzlemusik.

Στο θέατρο, το πρώτο της έργο “Η μυστική συνταγή της Φραντσέσκα Ντρίμερ” βραβεύτηκε στον 1ο διαγωνισμό συγγραφής για νέους θεατρικούς συγγραφείς (2001).

Το 2004 πήρε την επίσημη βούλα της συγγραφικής τέχνης όταν και εκδόθηκαν οι Ονειροφύλακες (εκδόσεις Πατάκη) που αγαπήθηκε και τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο με πρόεδρο της επιτροπής τότε τον Ευγένιο Τριβιζά. Το 2009 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη το “Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο” (Βραβείο παιδικού βιβλίου για μεγάλα παιδιά και νέους 2010 – Κρατικό βραβείο για τη θεατρική εκδοχή του) ενώ ακολούθησαν το μαγικό “Δέντρο που είχε φτερά” από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, τα μυθιστορήματα “Με λένε Σύννεφο” και “Οι ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων” από τις εκδόσεις Πατάκη ενώ πριν λίγους μήνες ήρθε το υπέροχο “Παλιόπαιδο” που κάτι μας λέει ότι θα το δούμε στα υποψήφια στα φετινά βραβεία.

Η Αγγελική Δαρλάση είναι μια από τις κορυφαίες συγγραφείς της τελευταίας 10ετίας. Και συνεχίζει θέλοντας να αφήσει το δικό της χνάρι στην ελληνική πεζογραφία. Ήταν το όνειρό της από μικρή άλλωστε. Τότε που ο τζίτζικας έσκαγε αλλά τραγουδούσε όπως κι ο σύζυγος της και ο μέρμηγκας δούλευε ακατάπαυστα. Εκείνος τα ψίχουλά του κι η Α. Δαρλάση τις λέξεις της.

Βιβλία
Ονειροφύλακες, Εκδόσεις Πατάκη (2004)
Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο, Εκδόσεις Πατάκη (2009)
Το δέντρο που είχε φτερά, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2010)
Με λένε… Σύννεφο, Εκδόσεις Πατάκη (2012)
Οι ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων, Εκδόσεις Πατάκη (2013)
Το παλιόπαιδο, Εκδόσεις Πατάκη (2014)
Όταν έφυγαν τ' αγάλματα, Εκδόσεις Μεταίχμιο (2015)
Η ξύπνια βασιλοπούλα, Εκδόσεις Μεταίχμιο (2016)

***

Η ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ

***

irida_samartzi1Η Ίρις Σαμαρτζή γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της σχολής Βακαλό με υποτροφία στο Interior Design. Έχει κάνει δύο Bachelor of Arts στο Graphic design και στο Interior Design κι έχει παρακολουθήσει σεμινάρια πάνω στη δραματική τέχνη στην εκπαίδευση και στη θεατρική αγωγή. Συνεργάστηκε με τη Σχολή Βακαλό ως βοηθός καθηγητή (Σκηνογραφία, Product Design, Αρχιτεκτονική Διαμόρφωση Εσωτερικών Χώρων, 2001/6). Από το 2003 διδάσκει σε παιδιά δυο πράγματα που αγαπά πολύ, ζωγραφική και κατασκευές, σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο (νηπιαγωγείο, δημοτικό). Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ανά την Ελλάδα. Από το 2004 συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Βραβεύτηκε ως εικονογράφος το 2006 (“Από την καλή και από την ανάποδη”) και το 2008 (“Το ξύπνημα των κούκων”) από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου καθώς κι από τα ΕΒΓΕ για το εξώφυλλο του βιβλίου “Το δέντρο που είχε φτερά” (2011). Κέρδισε το Κρατικό Βραβείο 2012 για το βιβλίο “Οι καλοί και οι κακοί πειρατές” του Αντώνη Παπαθεοδούλου. Από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου, Βραβείο σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση για το βιβλίο “Το Παλιόπαιδο” (2014).
Δεν αγαπά το facebook και τα social media, αγαπά ακόμα το τηλέφωνο και το e-mail, φαίνεται στο βλέμμα της ότι αγαπά όσα καταπιάνεται. Κι αν φοβάται η ίδια ότι δεν έχει προσωπικό στυλ στην εικονογράφηση, τα βιβλία που ζωγραφίζει ξεχωρίζουν για τις μοναδικές συνθέσεις και αντιθέσεις των αποχρώσεων που επιλέγει, τις διεισδυτικές λεπτομέρεις που λειτουργούν σαν αυτόνομα tips σε κάθε γωνιά των σελίδων ενός βιβλίου της, τα μοτίβα και τα γεωμετρικά σχήματα που “ντύνουν” ρούχα, σπίτια, ακόμα και κορμούς δέντρων, αλλά κι ένα ακαθόριστο παιχνίδι που απολαμβάνει με τα μεγέθη των μορφών, τους συσχετισμούς και τις αποστάσεις μεταξύ τους. Τέλος, εκείνη η ατελείωτη αγάπη της για τα σπίτια, το μικρόκοσμό τους (μας την ομολόγησε και στη συνέντευξή της) αλλά και όσα συμβαίνουν ή μπορεί να συμβούν μέσα τους. Τα ξεχωριστά χέρια κι ο “ανάποδος” νους της Ίριδας Σαμαρτζή έχουν φτιάξει αρκετά. Γνωρίστε τα.

Τα βιβλία που εικονογράφησε
Σπυροπούλου, Ζωή Θ., σχολική σύμβουλος, Ο γαλετζάς, Ταξιδευτής (2004)
Κανακάρη, Άννα, Ο Μαντίνος στην Ονειρούπολη, Διήγηση (2004)
Σφακιανοπούλου, Μάρω, Από την καλή κι από την ανάποδη, Ταξιδευτής (2005)
Κανακάρη, Άννα, Το ονειρεμένο ταξίδι του Μαντίνου, Διήγηση  (2005)
Τσάμπρα, Φωτεινή, Μια βόλτα στο κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης “Αγγελική Χατζημιχάλη”, Ταξιδευτής (2006)
Βασιλείου, Λέττα, Ο αστερίας των Χριστουγέννων, Κέδρος (2006)
Μπάκα – Ματιάτου, Κατερίνα, Σε μια σκηνή θεάτρου όπου όλα είναι μαγικά, Κέδρος  (2006)

Ηλιόπουλος, Βαγγέλης Δ., Μαριάννα, το κορίτσι που πετάει, Εκδόσεις Πατάκη (2007)
Σφακιανοπούλου, Μάρω, Το ξύπνημα των κούκων, Ταξιδευτής (2007)
Συλλογικό έργο, 12 δώρα για τα Χριστούγεννα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2008)

Σβορώνου, Ελένη, Ένα δελφίνι στο σαλόνι μας, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2008)
Καπούτση, Σύρμω, Ένα μαύρο βότσαλο που το έλεγαν Μαυρίκιο, Διάπλαση  (2008)
Καραΐσκου, Χρυσάνθη, Η αλεπού και ο σπουργίτης, Διάπλαση  (2008)
Τσάμπρα, Φωτεινή, Η χαμένη Αλφαβήτα, Στρατής  (2008)

Σβορώνου, Ελένη, Ηλεκτρικές ιστορίες, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2008)
Σβορώνου, Ελένη, Ιστορίες για τα… σκουπίδια, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2008)
Θεοδωράκη, Μάρω, Μελομακάρονα και κουραμπιέδες εν δράσει!, Διάπλαση  (2008)

Σβορώνου, Ελένη, Πίσω στο δάσος μου, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2008)
Κυρίτση, Ιωάννα, Τα Χριστούγεννα της Μάχης, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2008)

Αγγελίδου, Μαρία, Το δέντρο με τα ψέματα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2008)
Μουλάκη, Έρα, Το Ναι-Όχι. Στη χώρα των διαπραγματεύσεων, Κέδρος  (2008)
Τσάμπρα, Φωτεινή, Το νησί των αριθμών, Στρατής  (2008)

Κοντολέων, Μάνος, Το πρώτο λουλούδι, Εκδόσεις Πατάκη  (2008)
Henry, O., 1862-1910, Το τελευταίο φύλλο, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2008)
Μουρίκη, Κατερίνα, Γίνομαι καλύτερος… με παραμύθια που σκίζουν!, Διάπλαση (2009)
Σέργη, Γιάννα Β., Ο Ζηλ το ξωτικό της αδερφικής αντιζηλίας, Διάπλαση (2009)
Αλεξοπούλου – Πετράκη, Φραντζέσκα, Ο πλανήτης εκπέμπει S.O.S., Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2009)
Γεωργιάδη, Σγουρή Β., Πετώντας ως την Ομπρελοχώρα, Διάπλαση (2009)

Σβορώνου, Ελένη, Ημερολόγιο οικολογικής νοημοσύνης 2011, Δίπτυχο (2010)
Περρής, Βαγγέλης, Ημερολόγιο τηλεοπτικής σοφίας 2011, Διάπλαση  (2010)
Περρής, Βαγγέλης, Ημερολόγιο τηλεοπτικής σοφίας 2011, Διάπλαση  (2010)
Φλώρου, Αγγελική, Κέλη η μικρή σφήκα, Τετράγωνο  (2010)

Ρουσάκη – Βίλλα, Μαρία, Τα γράμματα χορεύουν, Εκδόσεις Παπαδόπουλος  (2010)
Δαρλάση, Αγγελική, Το δέντρο που είχε φτερά, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2010, ανατύπωση, 2015)
Τσαρούχας, Πασχάλης, Τραγουδώ κλασικά παραμύθια, Διάπλαση  (2010)
Σέργη, Γιάννα Β., Τραγουδώ τις εποχές και τους μήνες, Διάπλαση (2010)
Μερτζάνη, Άννα, Έχω δικαίωμα να πω μια ιστορία;, Απόπειρα (2011)
Γεωργιάδη, Σγουρή Β., Μα ποιος τα κάνει όλα σωστά;, Διάπλαση (2011)
Κάντζου, Νίκη, Ο ντετέκτιβ της τέχνης, Δίπτυχο (2011)

Αγγελίδου, Μαρία, Οδύσσεια, Βιβλιόφωνο (2011)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης,
Οι καλοί και οι κακοί πειρατές, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2011)
Σακκά – Νικολακοπούλου, Ναννίνα, Το ζωντανό ρομπότ, Εκδόσεις Πατάκη (2011)
Μπουρλιού, Ευαγγελία, Η αυτοεκτίμηση, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2012)
Βάρβογλη, Λίζα, Η Εύη και ο κύκλος της ζωής, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2012)
Μπουρλιού, Ευαγγελία, Η ντροπή, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2012)

Αγγελίδου, Μαρία, Ιστορίες που τις είπε η θάλασσα, Μεταίχμιο (2012)
Αγγελίδου, Μαρία, Ιστορίες που τις είπε ο πόλεμος, Μεταίχμιο (2012)
Μιχαήλ, Σύρμω, Μα πού πήγαν οι νυχτερίδες;, Μεταίχμιο (2012)

Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Ο ραφτάκος των λέξεων, Μεταίχμιο (2012)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Οι καλοί και οι κακοί ιππότες, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2012)
Τσίτας, Μάκης,
Αχ, αυτοί οι γονείς, Ψυχογιός (2013)
Μάστορη, Βούλα, Γιαγιά στο ψυγείο, Ψυχογιός (2013)

Αγγελίδου, Μαρία, Ιστορίες που τις είπε ο δρόμος, Μεταίχμιο (2013)
Κοντολέων, Μάνος, Μανόλο και Μανολίτο, Εκδόσεις Πατάκη (2013)
Συλλογικό έργο, Ο Μίλτος, η Μίνα, η Ροζαλία, ο Τσε και… η βαλίτσα, Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (2013)

Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Οι καλές και οι κακές μάγισσες, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2013)
Μιχαήλ, Γιούλα, Τιριμπιμπίμ ο ιππότης των χρωμάτων, Διάπλαση (2013)

Γραμματικάκη, Μαριβίτα, Το μαγικό βιολί, Καλέντης (2013)
Παπαϊωάννου, Θοδωρής, Ανάποδα, Ίκαρος (2014)
Σωτηροπούλου, Λίνα, Εγώ και η αδερφή μου, Μεταίχμιο (2014)
Μπακογεώργου, Ελένη, Ιστορίες από έναν κόσμο που δεν καταστράφηκε, Εκδόσεις Πατάκη (2014)
Αγγελίδου, Μαρία, Ιστορίες που τις είπε το φως, Μεταίχμιο (2014)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες ή ποιος είναι ο πιο πλούσιος, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2014)
Λαμπρέλλη, Ευαγγελία, Τα παραμύθια της μουσικής, Εκδόσεις Πατάκη (2014)

Δαρλάση, Αγγελική, Το παλιόπαιδο, Εκδόσεις Πατάκη (2014)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Από τη Γη στη Σελήνη, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2015)
Μουρίκη, Κατερίνα, Κυρίτσι-Τζιώτη, Ι,
Ερωτόκριτος, Διάπλαση (2015) 
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2015)
Από τη Γη στη Σελήνη, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2015)   
Σακκά – Νικολακοπούλου, Ναννίνα, Αγάπη ως τον ουρανό, Εκδόσεις Πατάκη (2015)   
 
Παπαϊωάννου, Θοδωρής, Απέναντι, Ίκαρος (2015)
Αγγελίδου, Μαρία, Ταξίδια στη μυθολογία: Η αρχή του κόσμου, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2016)
Κοντολέων, Μάνος, Μανόλο Μανολίτο και… Μανουήλ, Εκδόσεις Πατάκη (2016)
Τσιτιρίδου – Χριστοφορίδου, Εύη,
Ο θησαυρός της Εβίτας, Καλέντης (2016)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Ροβήρος ο κατακτητής, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2016)
Αγγελίδου, Μαρία, Ταξίδια στη μυθολογία: Από τους θεούς στους ανθρώπους, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2016)
Πιπίνη, Αργυρώ, Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι…, Εκδόσεις Πατάκη (2016)
Παπαθεοδούλου, Αντώνης, Ένα τελευταίο γράμμα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2017)
Αγγελίδου, Μαρία, Ο ταύρος της Κρήτης, Μεταίχμιο (2017)
Αγγελίδου, Μαρία, Οι στυμφαλίδες όρνιθες, Μεταίχμιο (2017)
Αγγελίδου, Μαρία, Ταξίδια στη μυθολογία: Από τους ανθρώπους στους ήρωες, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2017)
Αγγελίδου, Μαρία, Ταξίδια στη μυθολογία: Κατορθώματα και θαύματα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος (2017)